top of page

Van die dingen

Elk land heeft ze wel, van die dingen, waaraan je het land herkent en waardoor je wordt herinnerd aan hoe anders het thuis is. Hier heb je er nogal wat, en geheel in de Nederlandse traditie is het natuurlijk 't makkelijkst om de slechte kanten eruit te pikken. En eerlijk is eerlijk, ook daarvan hebben ze er nogal wat hier. Als redelijk nuchter en links-georienteerd persoon valt het hier zeker niet mee om niet tandenknarsend over straat te gaan. Maar, ik moet zeggen dat het me aardig lukt, en dat levert dan wel weer leuke observaties op.


Van de week ontdekte ik waarom ik het zo vermoeiend vind om met Amerikanen te praten. Het heeft iets te maken met lijstjes in je hoofd. Praat je met een Amerikaan, dan ontdek je dat je constant, van het begin tot het einde van het gesprek, je denkbeeldige lijstjes met mensen, plaatsen, dingen, gebeurtenissen, noem ze maar op, aanpast. Alles is hier namelijk 'the best'. Great. Fantastic. Wonderful. Incredibly good. Zou je het dus op je nemen om voor jezelf een beeld te vormen van het beste, goed, aardig, niet zo heel goed en ronduit slecht, dan kom je bedrogen uit. En om dat instinct uit te zetten, om niet constant serieus te vertalen wat er gezegd wordt, kost aardig wat energie. Het woord 'redelijk' lijkt hier uitgestorven. Hier is namelijk alles the best. Is het dat niet, dan wordt er ook niet over gepraat. Dus waar zou je je druk over maken?


De indruk die mij hier het meest heeft geraakt zo na een week of twee is die van verspilling. Het is je bijna niet voor te stellen hoeveel er hier zonder blikken of blozen wordt verkwist, verkwanseld, verbrand en verkloot. Het begint met het straatbeeld. De kleine auto, bestaat hier niet. Modellen als de Golf, de Corsa, de Punto of al het andere in deze klasse zijn hier gewoon nergens te vinden. Om over een Smart maar niet te beginnen. Het instapmodel is een flinke sedan, maar de meesten nemen geen genoegen met minder dan een Buick, een Cadillac of en ander zuipend mormel. SUV's verbannen? Goed idee Nijmegen. In dit land los je er direct het file-, het parkeer- en het milieuprobleem mee op. Je haalt namelijk in één keer de halve straat leeg.


Net zoiets gaat op voor statiegeld. Als rechtgeaarde, vaderlandslievende Amerikaan met een leuk salaris is het absoluut ondenkbaar, zelfs schandalig, dat je je flessen en blik door een statiegeldautomaat gaat zitten vrotten. Nee, dat gooi je hier gewoon zoals het hoort bij het afval, dat twee keer in de week wordt opgehaald. Diezelfde twee keer in de week komen hordes zwervers door je wijk kachelen, elk met hun eigen winkelwagen waarop enorme zakken zijn gestapeld. Deze vriendelijke mensen gaan achter elkaar door de vuilnis van de patriotten vroeten om daar diezelfde blikjes en flessen weer uit te vissen en in de zakken te stouwen. Handig, je staat namelijk nooit te wachten om je flessen voor een laffe 25 cent per stuk op een lopende band te duwen. Behalve als je stinkt en een karretje duwt. Dan wel.


"Betalen voor een plastic tas? Dus dat je zeg maar geld moet geven om je boodschappen mee naar huis te nemen?" Tja, zo werkt het bij ons, iets met dat het een hoop plastic scheelt. En och, eigenlijk is het zo erg nog niet die gratis tasjes, ware het niet dat je voor alles dat je koopt twee tasjes krijgt, over elkaar heen, of je nou een spijker koopt of tien liter water. Het zakje zou namelijk kunnen scheuren, weet jij veel wat een spijker weegt. Het automatisme waarmee een cassier(e) naar die stapel tasjes (altijd zo opgehangen dat je direct kan beginnen met er boodschappen in te werpen) grijpt, in dezelfde beweging een tweede tasje om het eerste heenvouwt om het vervolgens aan je te geven, is bijna om van te huilen zo genant. Zouden deze mensen echt geen enkel idee hebben? Ik heb het maar op me genomen om elke keer trouw een leeg zakje mee naar de supermarkt te slepen. Nog geen cassiere gevonden die me de eerste keer begreep ("No, don't need a bag") of die me niet heel erg raar aankeek. Je moet jezelf toch een beetje vermaken...


Maar och, misschien ben ik ook wat te negatief. Ik bedoel, als je door het snauwen en de strakke gezichten heenkijkt helpen ze je wel altijd; of ze het leuk vinden is de vraag, maar ze doen het in ieder geval. En als je iemands hond aait wanneer 'ie uitgelaten naar je toe komt hollen op straat, krijg je steevast een vriendelijk 'thanks' toegeworpen. Mensen leven hier nou eenmaal ontzettend snel en heel erg op zichzelf; dat moet blijkbaar ook wel, als je met zoveel mensen op zo'n klein stukje wereld woont. Gisteren vroeg iemand me de weg. Blijkbaar ben ik hier toch al wel een beetje thuis.

bottom of page