Smaakt naar meer, denk ik na Uganda en Rwanda. Maar dat doet het eigenlijk al vijf jaar, sinds ik voor het eerst voet zette op Afrikaanse bodem. De fascinatie is nooit meer weg gegaan en heeft eindelijk een plan om in op te gaan: dustroads.
Eén auto. Drie of vier maanden. Twintig landen. Dertigduizend kilometer. Van Kaapstad naar huis.
Dat is het nieuwe plan, en daarover ga ik, tot het zover is over een kleine twee jaar, de geïnteresseerde lezer hier vertellen.
Bijna twee weken thuis en het went nog maar langzaam. Ruim vijf weken Afrikaans tempo, Afrikaans weer en Afrika maken dat het meer dan een beetje moeite kost om weer aan het werk te gaan. Maar, het zijn vijf mooie, geweldige, indrukwekkende en nuttige weken geweest.
Na drie dagen laten we de relatieve luxe, het relaxte straatleven en de prijzen van Rwanda achter ons om weer terug naar Uganda te gaan. Maar niet voordat het ons - na eindeloos zoeken - gelukt is om zelf een auto te huren en naar Lake Kivu te rijden. De weg erheen bestaat uit drie uur lang bochten en zeker 500 van de 1000 heuvels van Le Pays des Milles Collines.
“After the holocaust, when they said never again, was that only for some people, but not for all?”
Name, age, favorite food, best friend, last words, died of. Twee jaar, vier, vijf, negen, twaalf, vijftien. Melk, frietjes, mais, fruit. Zijn zusje, de buurjongen, die-en-die, haar moeder. “Where can we run?” “We just have to pray.” “I’m scared.”
Al bij het overgaan van de grens is het duidelijk. Dingen zijn hier anders. Beter geregeld misschien zelfs. De douane-beambte is vriendelijk, mensen hebben schone en nette kleren aan, en de weg voor ons lijkt minder gaten te hebben dan die achter ons. We zijn in Rwanda.
Dit stukje wereld is rood. Rode stenen, rode aarde, rood stof. De rode stenen zijn een probleem voor de banden van ons busje. Na koud een half uur over een zandweg horen we een knal en een hoop gesis. Iedereen kijkt op, een beetje verschrikt, maar tot onze grote verbazing rijdt de bus gewoon door.
Hier en daar lopen er wat varkens door de straat. Of nou ja, straat. Een breed, stoffig zandpad is een beter woord. We zijn in Bakunda, een piepklein dorp op twintig minuten rijden van Masaka, en hier is het echt zoals je het je voorstelt.
Lieve allemaal,
Heel erg bedankt voor alle mailtjes, smsjes en reacties! Inmiddels gaat het een stuk beter; gisteravond voor het eerst weer een paar happen gegeten, en vandaar lijkt alles redelijk normaal - op de halve medicijnenkast die we moeten slikken :)
We nemen nog een dagje rust en gaan dan - langzaam - weer verder. Hou jullie op de hoogte!
Twee uur ’s nachts, en ik lig te bibberen in mijn bed. Flink koorts, en voor ik het weet maakt mijn avondmaaltijd de omgekeerde weg naar buiten. ’s Ochtends is het niet veel beter, dus besluiten we het zekere voor het onzekere te nemen. Na ruim een half uur te wachten op normaal vervoer (5 Afrikaanse minuten) kunnen we eindelijk naar het ziekenhuis. Lees verder »
