De weg naar hier slingert zich langzaam over de hoogste bergtoppen, langs oneindig diepe dalen, tot ver van wat je bewoonde wereld zou mogen noemen. Het bord “4×4 only” blijkt geen loze waarschuwing; regelmatig vinden we onszelf in een onmogelijke hoek tegen de berg aangeplakt, om stap voor stap, hobbelend, het pad te hervinden. Het weekend is begonnen. Lees verder »
Masaka lijkt alles te hebben: een mooie omgeving, veel lokale NGOs, groot genoeg voor faciliteiten als winkels, een ziekenhuis en Internet, maar niet zo groot als Kampala waar traffic jams en uitlaatgassen een dagelijkse irritatie zijn. Bovendien is er hier veel te doen. Na drie weken pilot is het duidelijk dat dit onze uitvalsbasis in Uganda gaat worden. Lees verder »
Het doel van onze reis zijn de projecten hier. Na de vakantie naar Uganda vorig jaar hebben dit land en haar mensen zozeer ons hart gestolen, dat we ons werk met Be More naar hier gaan uitbreiden. Met zes pilot-vrijwilligers zijn de afgelopen weken drie mogelijke regio’s in kaart gebracht, en hebben we verschillende projecten leren kennen. Lees verder »
Het is wat drukkend warm. Niet de verzengende hitte van de afgelopen dagen, maar een klamme benauwdheid die maakt dat alles plakt. Vanaf het balkon van de backpackers kijken we kilometers ver, over heuvels, bomen, wegen en huizen. Van in de verte komt langzaam wat grijze lucht deze kant opdrijven. Lees verder »
Op de een of andere manier zijn mensen hier meer tolerant. Vier uur ’s middags op onze eerste zondag, een festiviteit met 250 locals, en we zijn eregasten. Talloze optredens volgen elkaar op, van speeches tot dans tot zang tot toneelstukjes. En wat me opvalt, is dat ondanks dat verschillende optredens van minimaal niveau zijn, de moeite hier wordt beloond, niet het resultaat. Lees verder »
Het eerste dat me opvalt als ik terug ben in Uganda is de oneindige hoeveelheid kleuren groen die er hier zijn. Elk sprietje gras, elke boom en elke plant lijkt een andere tint te laten zien. Dit palet aan kleuren wordt aangevuld door roodgekleurde zandwegen die er tussendoor slingeren, een schril contrast verlicht door de felle zon. Het geheel wordt afgemaakt door de bonte kleuren van de Ugandezen zelf: kleren, beschilderde winkeltjes, teiltjes, bussen, emmers, eten.
Kilometer, welteverstaan. De ultra-korte samenvatting van drie maanden Afrika - the Magic Continent. Wat ruim vijf jaar geleden begon als een waanzinnig onrealistisch idee, is nu langzaam realiteit aan het worden. En het meest tastbare, dat zijn de vlaggetjes op de grote kaart die de route aangeven.
Dingen gaan altijd zo snel. De tijd, om te beginnen. Dan is er weer zo’n middag dat ik op de klok kijk en het half vijf is. Nog maar even en dan is het donker, koud en laat de dag eigenlijk merken wel een beetje klaar met je te zijn. Een avond met snel eten (magnetron, stoom en een paar minuten het liefst), een afspraak en de ijdele hoop dat je het journaal nog haalt - en dan is het je lichaam dat laat weten klaar met je te zijn.
“Ja maar meneer, het is gratis!” De vriendelijke dame aan de andere kant van de lijn is stomverbaasd. Ik krijg een gratis proefpakket voor één maand lang Omega 3 visolie-capsules aangeboden, en ik zeg nee. Ze probeert het nog over een andere boeg; “u kunt het toch ook aan iemand kado geven?”. Als ik haar vraag hoe ze zich zou voelen als ik, als goede vriend, op haar verjaardag aan zou komen met Omega 3 visolie capsules, valt ze even stil.
Pas geleden stelde een officier van justitie voor om het bellen op de fiets te verbieden - er valt naar schatting één dode per jaar door. Binnenkort moeten in Nederland, op gezag van de EU, aanstekers niet meer zomaar aan te krijgen zijn; ze moeten beveiligd zijn, zodat een kind ze niet kan gebruiken. Binnenkort gaan - als het aan velen ligt - coffeeshops overal dicht.
Wat is dit voor flauwekul?