In de spiegel zie ik de met lachrimpels omringde zwarte ogen van de taxi-chauffeur. Uit het open raam niets dan droge woestijn, dorre bomen, af en toe een veldje mais en hier en daar lemen huizen. Uit de luidsprekers blert op vol volume iets Iraans met een luit en een hoge klagerige stem. De bloedhete [...]

De constatering “vrouwen in Iran dragen een hoofddoek” is feitelijk juist, maar dekt totaal niet de lading van de realiteit. De varieteit in doeken is enorm: van simpele zwarte of witte lappen, tot kleurrijke, bewerkte stukken kunst, tot met merken gelabelde identiteits-bepalende stoffen.

Het verkeer in Iran is een onbeschrijflijk wringen van duizenden auto’s, motoren en bussen. In de chaos wordt geen gaatje onbenut gelaten, en alles beweegt zich als één geheel in min of meer dezelfde richting.