Op de een of andere manier zijn mensen hier meer tolerant. Vier uur ’s middags op onze eerste zondag, een festiviteit met 250 locals, en we zijn eregasten. Talloze optredens volgen elkaar op, van speeches tot dans tot zang tot toneelstukjes. En wat me opvalt, is dat ondanks dat verschillende optredens van minimaal niveau zijn, de moeite hier wordt beloond, niet het resultaat. Lees verder »
Het eerste dat me opvalt als ik terug ben in Uganda is de oneindige hoeveelheid kleuren groen die er hier zijn. Elk sprietje gras, elke boom en elke plant lijkt een andere tint te laten zien. Dit palet aan kleuren wordt aangevuld door roodgekleurde zandwegen die er tussendoor slingeren, een schril contrast verlicht door de felle zon. Het geheel wordt afgemaakt door de bonte kleuren van de Ugandezen zelf: kleren, beschilderde winkeltjes, teiltjes, bussen, emmers, eten.
Kilometer, welteverstaan. De ultra-korte samenvatting van drie maanden Afrika - the Magic Continent. Wat ruim vijf jaar geleden begon als een waanzinnig onrealistisch idee, is nu langzaam realiteit aan het worden. En het meest tastbare, dat zijn de vlaggetjes op de grote kaart die de route aangeven.
In de spiegel zie ik de met lachrimpels omringde zwarte ogen van de taxi-chauffeur. Uit het open raam niets dan droge woestijn, dorre bomen, af en toe een veldje mais en hier en daar lemen huizen. Uit de luidsprekers blert op vol volume iets Iraans met een luit en een hoge klagerige stem.
De bloedhete wind komt door het open raam de taxi binnen en laat m’n haar, m’n kleren en m’n tas wapperen. Na vijf dagen heb ik eindelijk het gevoel dat ik in Iran ben.
Eindelijk, TV op onze kamer! Al gauw blijkt dat iets te vroeg gejuicht. Geen schotel - zoals veel mensen hier illegaal schijnen te hebben - maar zes zenders onversneden staatstelevisie.
De constatering “vrouwen in Iran dragen een hoofddoek” is feitelijk juist, maar dekt totaal niet de lading van de realiteit. De varieteit in doeken is enorm: van simpele zwarte of witte lappen, tot kleurrijke, bewerkte stukken kunst, tot met merken gelabelde identiteits-bepalende stoffen.
Het gesprek duurt nog geen vijf minuten, maar het woord “gastvrij” valt wel drie keer. We staan op Schiphol, de enige Westerlingen in de rij voor vlucht IR 536 naar Teheran. De naar Nederland verhuisde Iraniers zijn ontzettend vriendelijk, en blij verwonderd dat wij onze vakantie in hun land gaan doorbrengen. “Het beeld hier is helemaal verkeerd”, verzekert de vrouw me. “Iedereen is heel gastvrij, en bijna iedereen spreekt Engels.”
Het verkeer in Iran is een onbeschrijflijk wringen van duizenden auto’s, motoren en bussen. In de chaos wordt geen gaatje onbenut gelaten, en alles beweegt zich als één geheel in min of meer dezelfde richting.
‘Wat moet je daar nou weer?’ is de reactie van bijna iedereen die ik ‘t vertel. Nou, omdat het ontzettend mooi schijnt te zijn. En vriendelijk. En heel anders dan wat je hoort in de media. En nog veilig ook.
Lees verder »
Er zijn dagen dat het hele verhaal een eitje lijkt. Het is niet helemaal een standaard vakantie, maar er zijn toch genoeg mensen die het doen. Wat kan je helemaal gebeuren als je een goede auto koopt en gewoon gaat rijden?