“Dit is toch de hel op aarde?”, zegt O., die naast me loopt. Ik mompel wat onverstaanbaars en houd mijn blik strak op de grond gericht. Verdriet en woede voeren hun strijd in mijn hoofd, terwijl ikzelf hard mijn best doe m’n gezicht in de plooi te houden. De hel ja, dat kun je wel zeggen. Lees verder »
Weer thuis, na twee intensieve weken en 24 uur reizen. Mijn vorige bericht klonk wellicht wat negatief, maar het was niet meer dan een moment(en)opname. Momenten die er regelmatig zijn, maar die minstens evenzovaak in balans worden gehouden door mooie momenten. Het ontbrak er deze reis niet aan. Lees verder »
Vanaf de hoofdweg zijn we al drie kwartier over hobbelige, stoffige zandwegen het binnenland in aan het rijden. Langs talloze huizen, omringd door bananenbomen. Overal kinderen die spelen in het zand, vrouwen die wassen en koken, mannen die het land bewerken. Opeens verbreedt de weg zich en bevinden we ons in een trading centre, een mini-stadje in de middle of nowhere. Lees verder »
Morgen is het weer zover, een trip van twee weken naar Uganda voor Be More, wederom met Martijn uit onze Raad van Toezicht. Het eerste sinds februari, toen daar de pilot eindigde die leidde tot onze samenwerking met verschillende geweldige organisaties in en rondom Masaka. De afgelopen dagen vroegen veel mensen me, “wat ga je daar nou eigenlijk doen?”. Daarom bij deze een overzichtje van twee weken projectbezoek, ongetwijfeld the best part of the job. Lees verder »
Eerste indruk als we uit het vliegtuig stappen is een oven die al geruime tijd heeft staan voorverwarmen. De hitte beneemt ons de adem, en met een bezweet hoofd komen we aan in de terminal. Nog geen uur later staan de tassen in het hostel, en wagen we ons in het bizarre schouwspel van Djem El-Fna.
Elke vakantie denk ik weer, minder voorbereid dan dit kan het niet. Maar ook deze keer is het weer gelukt. Waar ik normaal toch in ieder geval de Lonely Planet nog even van te voren heb doorgenomen, en een globaal idee heb van de route of de must-sees, zijn de voorbereidingen dit keer beperkt gebleven tot de eerste nacht boeken. Lees verder »
De weg naar hier slingert zich langzaam over de hoogste bergtoppen, langs oneindig diepe dalen, tot ver van wat je bewoonde wereld zou mogen noemen. Het bord “4×4 only” blijkt geen loze waarschuwing; regelmatig vinden we onszelf in een onmogelijke hoek tegen de berg aangeplakt, om stap voor stap, hobbelend, het pad te hervinden. Het weekend is begonnen. Lees verder »
Het is wat drukkend warm. Niet de verzengende hitte van de afgelopen dagen, maar een klamme benauwdheid die maakt dat alles plakt. Vanaf het balkon van de backpackers kijken we kilometers ver, over heuvels, bomen, wegen en huizen. Van in de verte komt langzaam wat grijze lucht deze kant opdrijven. Lees verder »
Op de een of andere manier zijn mensen hier meer tolerant. Vier uur ’s middags op onze eerste zondag, een festiviteit met 250 locals, en we zijn eregasten. Talloze optredens volgen elkaar op, van speeches tot dans tot zang tot toneelstukjes. En wat me opvalt, is dat ondanks dat verschillende optredens van minimaal niveau zijn, de moeite hier wordt beloond, niet het resultaat. Lees verder »
Het eerste dat me opvalt als ik terug ben in Uganda is de oneindige hoeveelheid kleuren groen die er hier zijn. Elk sprietje gras, elke boom en elke plant lijkt een andere tint te laten zien. Dit palet aan kleuren wordt aangevuld door roodgekleurde zandwegen die er tussendoor slingeren, een schril contrast verlicht door de felle zon. Het geheel wordt afgemaakt door de bonte kleuren van de Ugandezen zelf: kleren, beschilderde winkeltjes, teiltjes, bussen, emmers, eten.