Een hernieuwd leven voor mijn blog. Na alle drukte met reizen, verhuizen, opruimen, schilderen, weer opruimen, een muur eruit breken en toen maar weer opruimen is het tijd om mijn digitale ik weer eens wakker te maken. Want er is namelijk nogal wat te vertellen. Lees verder »
Dingen gaan altijd zo snel. De tijd, om te beginnen. Dan is er weer zo’n middag dat ik op de klok kijk en het half vijf is. Nog maar even en dan is het donker, koud en laat de dag eigenlijk merken wel een beetje klaar met je te zijn. Een avond met snel eten (magnetron, stoom en een paar minuten het liefst), een afspraak en de ijdele hoop dat je het journaal nog haalt - en dan is het je lichaam dat laat weten klaar met je te zijn.
Pas geleden stelde een officier van justitie voor om het bellen op de fiets te verbieden - er valt naar schatting één dode per jaar door. Binnenkort moeten in Nederland, op gezag van de EU, aanstekers niet meer zomaar aan te krijgen zijn; ze moeten beveiligd zijn, zodat een kind ze niet kan gebruiken. Binnenkort gaan - als het aan velen ligt - coffeeshops overal dicht.
Wat is dit voor flauwekul?
“Zoals het nu in Nederland gaat, kan het echt niet langer.”
“De volgende generatie moet het beter krijgen dan de huidige.”
“Tijd voor echte oplossingen.”
So-de-mieter op.
Een bijzondere ontmoeting, gisteravond in café Maxim. Een man, middelbare leeftijd gepasseerd, komt alleen binnen. Aan de manier waarop hij oogcontact probeert te maken, de barvrouw net iets langer dan het wisselgeld probeert aan de praat te houden en een stoel vlak naast iemand anders uitkiest, is te zien dat hij om een praatje verlegen zit. Hier en daar lukt het, een paar woorden, een grap, maar meer is het niet.
Gisteren zag ik iemand door de stad wandelen, mp3-speler in de oren en een boek aan het lezen. En ik dacht ja, dat is het inderdaad precies. Zoveel dingen te doen, zo graag niks missen, zo weinig tijd, dat je steeds creatiever wordt in al-les tegelijk doen.
Ik betrap mezelf regelmatig (inclusief nu, terwijl ik dit schrijf) op een TV die aanstaat, een boek dat open naast me ligt, een mailtje dat binnenkomt, een msn-gesprek dat knippert, terwijl ik iets aan het doen ben. Lees verder »
Laatst vroeg iemand in de stad me wie mijn held was. Niet zomaar, maar omdat ze op een strategisch gekozen kruispunt stond namens een goed doel. Ik heb wel iets met goede doelen, dus meestal laat ik me zonder morren aanspreken om aan te horen wat ze willen vertellen. Marktonderzoek, zullen we maar zeggen.
Geen zenuwen. Hmmmm… Nee, ik voel helemaal niks. Camera’s, fel en warm licht, mensen die druk staan te gebaren, alles is er. En toch heb ik het gevoel even gezellig met de aardige presentator en de andere twee gasten (ook aardig) te gaan praten.
Wat kan een mens toch een ongelofelijke hoeveelheid zooi verzamelen in z’n leven een jaar. Na een week lang opruimen, selecteren, dozen vouwen en sjouwen, weggooien, inpakken, stof happen, afscheid nemen van onzinnige bewaardingen en zweten is alles weer gereduceerd tot een stapel dozen, een rij planken en een berg vuilniszakken. Tijd om weer te verkassen.
Vanaf aanstaande vrijdag is m’n nieuwe adres van Schaeck Mathonsingel 33 in Nijmegen. Rings a bell? Indeed.
Een nieuw plan in m’n hoofd. Nog gekker dan alle vorige, nog ambitieuzer, grootser, maar vooral: vele malen leuker. Vanaf het moment dat het in me opkwam wist ik al dat er niks aan te houden was. Als het eenmaal in m’n hoofd zit, moet het gebeuren - hoe dan ook. En net als de vorige keren begint het me langzaam steeds meer bezig te houden; ideetjes, dingetjes hier en daar, boeken, internet, kleine stukjes tekst verzamelen.