Doormijnogen.nl

Wat een feest vandaag weer. Op het terrein bij Agape (het weeshuis waar we o.a. werken) staat een hele grote dennenboom, die helaas plaats moet maken voor één van de nieuwe huisjes. Vanochtend vroeg zagen we al een bouwvakker op z’n kop in de boom hangen, met het idee om de top eraf te zagen. Mislukt.

Een tijdje en een hoop lawaai, gehak en gezaag later zagen we alle heren (een stuk of vijf) rond boom staan, een beetje beteuterd te kijken. Ze waren onderin maar begonnen met kappen, zonder er eerst even een touw aan te maken om het ding de goede kant op te trekken, en nu bleek dat het ding zo ongeveer om ging vallen. Waarheen? O ja. Juist. Precies op het nieuwe prefab huisje, bij het volgende zuchtje wind.

Het hele schouwspel duurde vanaf dat moment nog wel een half uur (gauw rennen om de camera te halen, kunnen we er later in ieder geval nog om lachen) en bestond vooral uit een beetje suf en beteuterd staan te kijken. Op een gegeven moment kwam één van de heren op het lumineuze idee om de graafmachine die een stukje verderop bezig was er even bij te halen. Een hoop geschreeuw en gedoe in het Zulu, we hadden werkelijk geen flauw benul wat er aan de hand was, en het machientje reed vervolgens richting de boom.

En wat doe je hier met problemen waar je niks mee kan? Juist, die flikker je bij de buren in de tuin. En zo geschiedde, het hele gevaarte (20 meter hoog zo ongeveer) werd door de graafmachine precies de andere kant opgeduwd, over de muur bij de buren in de tuin. Daarbij een waslijn met was meesleurend, en net niet het hele huis slopend.

Zowel de bouwvakkers als de graafmeneer haalden vervolgens hun schouders op, glimlachten en gingen vrolijk door met waar ze daarvoor bezig waren - die boom, die kwam later wel weer :)

Gisteren vond ik een briefje in m’n Lonely Planet van Zuid-Afrika met daarop:

Go out I beg of you
And taste the beauty of the wild
Behold the miracle of the earth
With all the wonder of a child

Het bracht me meteen weer terug bij die allereerste keer hier, drie jaar geleden toen het allemaal nog superspannend was. Nu, de zesde keer hier, is het bijzondere er eigenlijk een beetje af. Terwijl ik het intype realiseer ik me hoe verwend het klinkt, maarja, zo is het nou eenmaal.

Lees verder »

Ik ben altijd al een groot fan geweest van treinreizen, helemaal in het buitenland. Niks zo lekker als een Interrail trip - enorme afstanden afleggen in een paar uur, rustig naar buiten kijken, het spoor komt altijd op plekken die je met een auto nooit zou zien, en zo relaxed zijn dat zelfs vertragingen van 3, 4 uur niks uitmaken. Dus het tripje Londen dit weekend met de Eurostar was een prima vooruitzicht.

Lees verder »

Mooi moment laatst, in Zuid-Afrika. Ik keek naar Aphiwe, een meisje van 1 1/2 jaar oud dat pas sinds kort op Agape woont. Ik had al gehoord dat ze, voor ze hierheen werd gebracht, drie dagen zonder eten op straat had geleefd met haar twee jaar oudere zus. En ineens realiseerde ik het me weer.

Lees verder »

Als altijd begint het met de bandjes van mijn backpack, boven m’n hoofd. Het begin van elke reis, en het einde. Als ik in de trein mijn backpack op het bagagerek leg, steken alle losse bandjes over de rand. Zo’n herkenbaar beeld, dat ik direct weet dat ik weer onderweg ben. Dat heerlijke gevoel van weggaan of thuiskomen - het verschilt niet eens zoveel.

Lees verder »

Laatst vroeg iemand me wat m’n grootste angst is, en het antwoord had ik eigenlijk direct voorhanden; ik had er namelijk al vaak over nagedacht, en er is één ding waar ik écht bang voor ben. Stel je toch eens voor dat je 70 bent, of 80, of hoe oud je dan ook moge worden, dat je terugkijkt en dan denkt: “Had ik maar…”, “Ik wou dat ik…”, “Ik had nooit…” - kortom, dat je spijt hebt van wat je met je leven hebt gedaan.

Lees verder »

Beste lezer,

Bij deze loof ik een geheel verzorgd avondje uit eten met ondergetekende uit voor iemand die het volgende verzint:

Een naam voor een non-profit organisatie die zich richt op het bieden van vrijwilligerswerk in ontwikkelingslanden aan mensen (in het bijzonder jongeren) in westerse landen, te beginnen in Nederland, met een sterke hang naar IT (computers, Internet) om de volgende missie te realiseren (concept!):

“To build a bridge that is solid and ever-expanding between people living in wealth and people living in need, to inspire people to walk this bridge and to create a lasting bond between both sides of the bridge.”

“Een stevige en groeiende brug te bouwen tussen mensen die leven in overvloed en mensen die leven in armoede, te inspireren om deze brug te bewandelen en een blijvende band te creëren tussen beide kanten van de brug.”

De naam moet aan de volgende eisen voldoen:

• Pakkend
• Aansluitend bij, of in ieder geval niet conflicterend met, de volgende kernwaarden
• Professioneel
• Betrokken
• Inspirerend
• Zowel in het Nederlands als het Engels uit te spreken en/of begrijpelijk zijn
• Beschikbaar als .nl domein, in welke vorm dan ook, en bij voorkeur ook als .org domein

Ideeën, tips en suggesties kunnen worden gestuurd naar michel@doormijnogen.nl, en over de uitslag kan niet gecorrespondeerd worden ;). Het idee dat het uiteindelijk haalt als naam voor de non-profit, wint.

Binnenkort volgt op deze site een uitgebreide uitleg over wat ik met die naam en de non-profit van plan ben, maar op dit moment word ik geconfronteerd met een blanco voorpagina van mijn ‘business plan’, en dat is natuurlijk voor niemand leuk.

P.S. Heb je een heel goed idee maar wil je gewoon niet met mij uit eten, dan mag de prijs ook verzilverd worden voor een diner-bon :)