Het is drie uur ’s middags, achter me staat een radio keihard te bleren, en ik kijk in de ogen van het meest hulpeloze wezentje dat ik ooit heb gezien. Elf maanden oud, nog geen anderhalve kilo, beentjes zo dun als mijn vingers, en zijn blik is zo smekend dat ik op m’n tong moet bijten om de tranen te bedwingen.
Geschreven op 3 april 2007
De Erasmusbrug verdwijnt langzaam onder een stapeltje wolken, the Killers blèren in m’n oren over het geluid van vallende blaadjes en ik leun lekker achterover. Ik ben weer onderweg, heerlijk. Al na een 35 minuten is dat weer voorbij, want meer dan twee keer knipperen is het niet, maar dan sta ik ook in Londen. Of nou ja, Stansted Airport. Dit Londen noemen is net zoiets als zeggen dat je in Arnhem bent als je in Utrecht uit de trein stapt, maar toch. Ik ben in de buurt van Londen.
Uit de speech die Jan Pronk gisteren hield in Utrecht, ter gelegenheid van 5 mei, over wat je zelf kan doen om bij te dragen aan vrijheid en veiligheid in de hele wereld, niet alleen op je eigen kleine eilandje:
Ten eerste: Erken dat ieder mens op deze wereld het recht heeft om te leven, te overleven, zinvol te leven, samen te leven met anderen en zelf de zin van het eigen leven te bepalen, zonder op welke manier dan ook hetzelfde recht van een ander te beperken. Dat recht heeft iedereen, ongeacht afkomst, sekse, of religie, ongeacht de status van ingezetene of vreemdeling.
Een nieuw plan in m’n hoofd. Nog gekker dan alle vorige, nog ambitieuzer, grootser, maar vooral: vele malen leuker. Vanaf het moment dat het in me opkwam wist ik al dat er niks aan te houden was. Als het eenmaal in m’n hoofd zit, moet het gebeuren - hoe dan ook. En net als de vorige keren begint het me langzaam steeds meer bezig te houden; ideetjes, dingetjes hier en daar, boeken, internet, kleine stukjes tekst verzamelen.
Tijd voor een update, denk ik al de hele week. Maar een concreet verhaal diende zich nog niet echt aan. Maar nu, na een paar dagen écht bij Bobbi Bear te hebben doorgebracht, vormt er zich eindelijk iets dat de moeite van het vertellen waard is.
Nou, vierhonderddrieenzestigduizendzestienguldenenvijfentachtigcent dus. Oftewel: fl. 463.016,85 - ruim € 210.000! Na een jaar lang uitzendingen van TV Gelderland, een paar maanden plannen maken en een week of wat flink stressen was afgelopen vrijdag de apotheose: een dag lang live radio en zes uur lang live TV.
De hele dag bloednerveus, tot het moment dat ik van station Arnhem naar het centrum liep. Toen dacht ik ineens, och, dat gaan we ff doen, we zien wel hoe het loopt. Ik was uitgenodigd bij de opening van de ABN-Amro winkel in Arnhem. Ze wilden graag met hun opening iets bijzonders doen voor Uthando.
Waarom bestaan er eigenlijk geen hoofdcijfers? Dat als je heel hard wilt roepen dat je al 45 Be More vrijwilligers hebt, je dan die cijfers gebruikt, in plaats van de veel te kleine 4 en 5. Nou ja, dan maar zo: VIJFENVEERTIG!
Ik kijk naar haar, het meisje van 5 - vijf - dat voor 190 Rand en een geit te koop werd aangeboden. 21 euro en een geit. Haar vorige eigenaar was een oude man die haar jarenlang twee keer per dag misbruikte. Pas bij de derde transactie werd ze door Bobbi Bear opgepikt. En hoewel ik haar hand heb geschud, haar heb opgepakt en heb geknuffeleld, en het enorme litteken op haar hoofd heb gezien waar haar schedel met een ijzeren pijp is ingeslagen, dringt het verhaal geenszins tot me door. Ook als ik op de achtergrond hoor vertellen dat ze toen ze hier kwam niet eens kon lopen door de wonden, voel ik alleen een afstandelijk soort mededelijden. Een beredeneerd gevoel van ‘jezus, wat erg’.
Vandaag naar de kerk, voor het eerst in weet-ik-veel hoeveel jaar. Wel een iets andere kerk dit keer. Een vale tent, wekelijks opgetuigd middenin Molweni, een uitgestrekt landelijk gebied waar de meeste mensen in grote armoede leven. We komen flink te laat aan - niet alleen omdat we met 42 kids zijn, maar ook omdat de kerk al om 8:00 begint en dat voor de meesten een beetje te bont is. Maar wat een entree.