“Dit is toch de hel op aarde?”, zegt O., die naast me loopt. Ik mompel wat onverstaanbaars en houd mijn blik strak op de grond gericht. Verdriet en woede voeren hun strijd in mijn hoofd, terwijl ikzelf hard mijn best doe m’n gezicht in de plooi te houden. De hel ja, dat kun je wel zeggen. Lees verder »
Weer thuis, na twee intensieve weken en 24 uur reizen. Mijn vorige bericht klonk wellicht wat negatief, maar het was niet meer dan een moment(en)opname. Momenten die er regelmatig zijn, maar die minstens evenzovaak in balans worden gehouden door mooie momenten. Het ontbrak er deze reis niet aan. Lees verder »
Vanaf de hoofdweg zijn we al drie kwartier over hobbelige, stoffige zandwegen het binnenland in aan het rijden. Langs talloze huizen, omringd door bananenbomen. Overal kinderen die spelen in het zand, vrouwen die wassen en koken, mannen die het land bewerken. Opeens verbreedt de weg zich en bevinden we ons in een trading centre, een mini-stadje in de middle of nowhere. Lees verder »
Morgen is het weer zover, een trip van twee weken naar Uganda voor Be More, wederom met Martijn uit onze Raad van Toezicht. Het eerste sinds februari, toen daar de pilot eindigde die leidde tot onze samenwerking met verschillende geweldige organisaties in en rondom Masaka. De afgelopen dagen vroegen veel mensen me, “wat ga je daar nou eigenlijk doen?”. Daarom bij deze een overzichtje van twee weken projectbezoek, ongetwijfeld the best part of the job. Lees verder »
Masaka lijkt alles te hebben: een mooie omgeving, veel lokale NGOs, groot genoeg voor faciliteiten als winkels, een ziekenhuis en Internet, maar niet zo groot als Kampala waar traffic jams en uitlaatgassen een dagelijkse irritatie zijn. Bovendien is er hier veel te doen. Na drie weken pilot is het duidelijk dat dit onze uitvalsbasis in Uganda gaat worden. Lees verder »
Het doel van onze reis zijn de projecten hier. Na de vakantie naar Uganda vorig jaar hebben dit land en haar mensen zozeer ons hart gestolen, dat we ons werk met Be More naar hier gaan uitbreiden. Met zes pilot-vrijwilligers zijn de afgelopen weken drie mogelijke regio’s in kaart gebracht, en hebben we verschillende projecten leren kennen. Lees verder »
Op de een of andere manier zijn mensen hier meer tolerant. Vier uur ’s middags op onze eerste zondag, een festiviteit met 250 locals, en we zijn eregasten. Talloze optredens volgen elkaar op, van speeches tot dans tot zang tot toneelstukjes. En wat me opvalt, is dat ondanks dat verschillende optredens van minimaal niveau zijn, de moeite hier wordt beloond, niet het resultaat. Lees verder »
Het eerste dat me opvalt als ik terug ben in Uganda is de oneindige hoeveelheid kleuren groen die er hier zijn. Elk sprietje gras, elke boom en elke plant lijkt een andere tint te laten zien. Dit palet aan kleuren wordt aangevuld door roodgekleurde zandwegen die er tussendoor slingeren, een schril contrast verlicht door de felle zon. Het geheel wordt afgemaakt door de bonte kleuren van de Ugandezen zelf: kleren, beschilderde winkeltjes, teiltjes, bussen, emmers, eten.
Bijna twee weken thuis en het went nog maar langzaam. Ruim vijf weken Afrikaans tempo, Afrikaans weer en Afrika maken dat het meer dan een beetje moeite kost om weer aan het werk te gaan. Maar, het zijn vijf mooie, geweldige, indrukwekkende en nuttige weken geweest.
Na drie dagen laten we de relatieve luxe, het relaxte straatleven en de prijzen van Rwanda achter ons om weer terug naar Uganda te gaan. Maar niet voordat het ons - na eindeloos zoeken - gelukt is om zelf een auto te huren en naar Lake Kivu te rijden. De weg erheen bestaat uit drie uur lang bochten en zeker 500 van de 1000 heuvels van Le Pays des Milles Collines.