Doormijnogen.nl

Elk land heeft ze wel, van die dingen, waaraan je het land herkent en waardoor je wordt herinnerd aan hoe anders het thuis is. Hier heb je er nogal wat, en geheel in de Nederlandse traditie is het natuurlijk ‘t makkelijkst om de slechte kanten eruit te pikken. En eerlijk is eerlijk, ook daarvan hebben ze er nogal wat hier. Als redelijk nuchter en links-georienteerd persoon valt het hier zeker niet mee om niet tandenknarsend over straat te gaan. Maar, ik moet zeggen dat het me aardig lukt, en dat levert dan wel weer leuke observaties op.

Lees verder »

Gemaakt op vrijdagavond 3 februari, om 18:38 uur.

Klik hier voor de foto op originele grootte.

Bij deze een eerste indruk van hoe het er hier uitziet, hoor graag wat jullie vinden!

Ik heb een beetje een hekel aan weblogs die in de ‘En toen…’-vorm zijn geschreven; eindeloze opsommingen van wat er van minuut tot minuut is gebeurd in iemands leven - ik vind ze vaak inspirerend noch boeiend. Maar ja, als je moet gaan vertellen hoe je hier nu zit en hoe het hier nu is die eerste dagen (iets dat me vaak gevraagd werd de afgelopen week) dan ontkom je er toch niet helemaal aan. Een klein beetje ‘en toen’ dus, maar niet teveel.

Lees verder »

Ik zit hier heerlijk in m’n appartement, met een prachtig zonnetje door de ramen. Het is flink koud buiten, maar het weer is echt schitterend hier. We zijn er!

Na een rustige vlucht die bijna helemaal leeg was, we konden ieder languit liggen en het eten was er elke keer al na 2 minuten, kwamen we met een wat turbulente landing aan op Newark International. Geen problemen bij de douane, en ’s middags om 5 uur lokale tijd waren we bij m’n nieuwe appartement. Of eigenlijk, m’n 3 nieuwe appartementen.

Lees verder »

Tja, en dan is je huis ineens leeg. Zondagavond trok ik de deur achter me dicht en reed ik voor het laatst als inwoner van Nijmegen het Keizer Karel plein op; een beetje raar, maar eigenlijk vooral heel lekker, het gevoel dat alles dat je nodig hebt in twee koffers zit en dat dat het dan ook is. Ik heb ongelofelijk veel zin om met die twee koffers (en Evalien!) in het vliegtuig te stappen en lekker aan iets nieuws te beginnen.

Lees verder »

Na een paar weken van best wel nerveus zijn en af en toe een beetje twijfelen waar ik toch in godsnaam aan begonnen ben, is alle stress de laatste week eigenlijk een beetje verdwenen. Ik heb er nu vooral heel erg veel zin in: mijn grote avontuur in New York.

Na wat gedoe met het visum lijkt het nu dat het toch allemaal gaat lukken; de aanvraag in de VS is verzonden maar nog niet rond, wat betekent dat ik eerst een maand of drie als vakantieganger het land in ga. Rond pasen kom ik een week terug, hopelijk om mijn permanente visum op te halen bij het consulaat. Dit alles heeft me slechts twee telefoontjes met het consulaat gekost, maar als je bedenkt dat elk telefoontje € 15,- kost dan lijkt het toch heel wat. De telefoon wordt daar ook niet opgenomen met ‘hallo’, maar met ‘mag ik uw creditcardnummer en vervaldatum?’

Lees verder »