Op weg terug naar New York. Al ruim een jaar geleden dat ik daar de deur achter me dicht trok, en ik heb wel weer zin om de stad en alle plekjes daar terug te zien. Even lijkt het erop alsof de US daar heel anders over denkt.
Ik ben weer thuis. Of nou ja, thuis… Eigenlijk is er geen echt thuis meer, daar heb ik wel voor gezorgd toen ik wegging. Niet dat ik nergens terecht kan – integendeel, zoveel plekken om de nacht door te brengen heb ik nog nooit gehad. Maar geen van allen voelt echt als thuis.
Een goede week na m’n besluit, alle lieve en zouteloos kritische reacties (voor beiden hartelijk dank) heb ik nog een korte ‘gedwongen’ vakantie hier. Ik sta nog steeds vierkant achter m’n beslissing, maar het is heerlijk om toch nog even rustig bij te kunnen komen. Vorige week waren m’n ouders (en tantes!) er en hebben we de stad nog maar eens verkend. Afgelopen woensdag toen zij weg gingen kwam Yvette aan - en omdat nog een keer hetzelfde rondje door de stad wat veel van het goede was, was het afgelopen zondag tijd voor… een road trip!
Vandaag heb ik een besluit genomen. Het zat er al even aan te komen, maar na lang wikken en wegen heb ik uiteindelijk toch de knoop doorgehakt. En met dit besluit kan ik jullie meteen vertellen over m’n werk, iets dat ik nogal heb uitgesteld de afgelopen weken.
M’n bezoek aan de supermarkt is elke keer weer een waar avontuur. Of eigenlijk een ware kwelling. Want hoezeer ik me elke keer ook voorneem om snel weer terug te zijn, het is steevast een half uur of zelfs een uur later voor ik weer thuis ben - de supermarkt is vijf minuten lopen hier vandaan. En het ergste is, ik moet wel.
Te lezen op mijn pak toiletrollen, merk Angel Soft, onder elkaar:
Comfort where you want it
Soft, but not too soft
With an extra layer to get the job done
Dat je wel weet waar het over gaat.
Of gisteren in een supermarkt op de radio: “Die en die is de beste hartchirurg van de staat New York. In zijn lange carriere heeft hij nog nooit een patiënt verloren. Vindt u het ook niet een veilig idee om in de handen van de beste te zijn? Hospital x, right here in your city.” Nee, ik maak geen grapje.
Of het bordje in de tuin van een plastische chirurgie gisteren: “We create smiles.”
Wat een gek land!
Gemaakt op woensdag 15 februari 2006, 18:10 - 18:21.
En opeens begreep ik het… Met een enorme jeep of SUV kun je namelijk wel door de sneeuw ploegen. En met een gewone auto is dat nogal lastig. Of misschien was dat het ook wel niet. De sneeuw vandaag namelijk was zelfs voor hier ongewoon. Met sneeuwhoogtes van tussen de 50 en 75 cm is hier vandaag een record gezet: de no. 1 Blizzard ever. Gisterochtend begon het lekker zonnig. Gistermiddag werd het bewolkt. Gisteravond miezerde het wat en kwam er wat natte sneeuw naar beneden. En vanochtend…
Het Metropolitan Museum of Art, ofwel de Met. Hoewel ik het normaal niet zo heel erg op musea heb en meestal maar een klein deel van een collectie echt mooi vind, is dit museum zo bekend en geroemd dat ik besloot er gisteren toch heen te gaan. Hoewel de zon scheen was het gisteren steenkoud, dus het was een goed alternatief voor het te voet verkennen van de stad. En ik kan je melden, het was zeer de moeite waard.
Vanavond maar eens de metro naar Brooklyn gepakt, de borough ten zuiden van Queens. Daar een tijdje rondgezworven, tot ik bij de Brooklyn Bridge uitkwam. Volgens velen de mooiste brug ter wereld (weet de Lonely Planet te vertellen) en toegegeven, hij is erg indrukwekkend. De zon ging net onder, ik had er al een beetje op gehoopt, en de timing was precies goed om ‘m onder te zien gaan over de brug en Lower Manhattan.
Een half uur later was ie echt onder, en het schouwspel dat zich dan afspeelt is werkelijk adembenemend. Ik heb het nu al een paar keer gezien maar het is nog moeilijk om er niet met open mond naar te staren: Manhattan by night. Een foto met zo weinig licht (pardon? ja echt…) is wat trillerig, maar het resultaat is toch aardig. Genomen vandaag om 18:53.
Klik hier voor de foto op originele grootte.
