Waarom bestaan er eigenlijk geen hoofdcijfers? Dat als je heel hard wilt roepen dat je al 45 Be More vrijwilligers hebt, je dan die cijfers gebruikt, in plaats van de veel te kleine 4 en 5. Nou ja, dan maar zo: VIJFENVEERTIG!
Ik kijk naar haar, het meisje van 5 - vijf - dat voor 190 Rand en een geit te koop werd aangeboden. 21 euro en een geit. Haar vorige eigenaar was een oude man die haar jarenlang twee keer per dag misbruikte. Pas bij de derde transactie werd ze door Bobbi Bear opgepikt. En hoewel ik haar hand heb geschud, haar heb opgepakt en heb geknuffeleld, en het enorme litteken op haar hoofd heb gezien waar haar schedel met een ijzeren pijp is ingeslagen, dringt het verhaal geenszins tot me door. Ook als ik op de achtergrond hoor vertellen dat ze toen ze hier kwam niet eens kon lopen door de wonden, voel ik alleen een afstandelijk soort mededelijden. Een beredeneerd gevoel van ‘jezus, wat erg’.
Vandaag naar de kerk, voor het eerst in weet-ik-veel hoeveel jaar. Wel een iets andere kerk dit keer. Een vale tent, wekelijks opgetuigd middenin Molweni, een uitgestrekt landelijk gebied waar de meeste mensen in grote armoede leven. We komen flink te laat aan - niet alleen omdat we met 42 kids zijn, maar ook omdat de kerk al om 8:00 begint en dat voor de meesten een beetje te bont is. Maar wat een entree.
Gisteren vond ik een briefje in m’n Lonely Planet van Zuid-Afrika met daarop:
Go out I beg of you
And taste the beauty of the wild
Behold the miracle of the earth
With all the wonder of a child
Het bracht me meteen weer terug bij die allereerste keer hier, drie jaar geleden toen het allemaal nog superspannend was. Nu, de zesde keer hier, is het bijzondere er eigenlijk een beetje af. Terwijl ik het intype realiseer ik me hoe verwend het klinkt, maarja, zo is het nou eenmaal.
Wat is Nederland toch af en toe een oer-stom land. Wat we aan identiteit en karakter hebben met ons drugsbeleid, ons beleid op het gebied van abortus en euthanasie, onze pedo-partij en de liberalisering - allemaal dingen die vrijheid van mening en handelen hoog in het vaandel hebben en waarmee we ons internationaal hartstikke onderscheiden - boeten we driedubbel en dwars weer in als het gaat om ons onzinnige, laffe en nietszeggende handelen bij internationale aangelegenheden.
Vertel me eens, wie je bent. Stel jezelf eens voor. Introduceer je, en leg me eens uit wie je in godsnaam denkt dat je bent, dat je zonder toestemming aan m’n fiets komt, het slot er vanaf sloopt en er op weg fietst. Zet eens voor me uiteen wat je zoal bezighoudt. Wat je verder doet op een dag, misschien een beetje over hoe je bent opgegroeid en wat je nog denkt te bereiken.
Zo. Na een tijdje stilte leek het me weer tijd om te gaan schrijven. Er gebeurt zoveel de laatste tijd, dat ik er de kriebels van krijg. En toen vorige week op de Nijmeegse Zomerfeesten (bij een 4-daagse die naast lopers ineens ook slachtoffers heeft) zeker tien mensen aan me vroegen wat die foto met die palen voorstelde (een pauze-teken dus) dacht ik dat er wel weer tijd voor was.
Nog voordat ik de eerste zin van dit stukje type, voel ik me al een opa. Niet door m’n stramme heupen, m’n slechte gehoor of het feit dat ik de hele dag achter de planten me zit af te vragen wanneer er weer eens iemand langskomt, maar meer omdat ik zo hopeloos ouderwets ben.
Omdat jullie steeds achter me staan, zelfs als ik er zelf al niet meer in geloof.
Omdat ik zoveel wil dat ik het zelf af en toe niet meer weet, en jullie me dan terug op aarde zetten.
Omdat ik weet dat ik altijd, zonder uitzondering, op jullie kan rekenen.
Maar vooral, omdat jullie in me geloven.
Pap, mam, dank jullie wel.
Kinderen zien nogal wat rotzooi op TV, blijkt. De oplossing? Naast het keurmerk van Alle leeftijden, Vanaf 6 en Vanaf 12, komt er nu een keurmerk Vanaf 9 jaar. Want een kind van 8 kan veel minder goed tegen enge dingen dan een kind van 11.
