“Dit is toch de hel op aarde?”, zegt O., die naast me loopt. Ik mompel wat onverstaanbaars en houd mijn blik strak op de grond gericht. Verdriet en woede voeren hun strijd in mijn hoofd, terwijl ikzelf hard mijn best doe m’n gezicht in de plooi te houden. De hel ja, dat kun je wel zeggen. Lees verder »
Albert Heijn, 19:00. De meneer voor me legt langzaam de inhoud van zijn mandje op de band: een magnetron-maaltijd boerenkool en een pak melk. Behoedzaam schuifelt hij naar de kassa, alsof het tempo van de dingen hem niet meer deert. Iets aan hem raakt me. Lees verder »
Een hernieuwd leven voor mijn blog. Na alle drukte met reizen, verhuizen, opruimen, schilderen, weer opruimen, een muur eruit breken en toen maar weer opruimen is het tijd om mijn digitale ik weer eens wakker te maken. Want er is namelijk nogal wat te vertellen. Lees verder »
“Ja maar meneer, het is gratis!” De vriendelijke dame aan de andere kant van de lijn is stomverbaasd. Ik krijg een gratis proefpakket voor één maand lang Omega 3 visolie-capsules aangeboden, en ik zeg nee. Ze probeert het nog over een andere boeg; “u kunt het toch ook aan iemand kado geven?”. Als ik haar vraag hoe ze zich zou voelen als ik, als goede vriend, op haar verjaardag aan zou komen met Omega 3 visolie capsules, valt ze even stil.
Pas geleden stelde een officier van justitie voor om het bellen op de fiets te verbieden - er valt naar schatting één dode per jaar door. Binnenkort moeten in Nederland, op gezag van de EU, aanstekers niet meer zomaar aan te krijgen zijn; ze moeten beveiligd zijn, zodat een kind ze niet kan gebruiken. Binnenkort gaan - als het aan velen ligt - coffeeshops overal dicht.
Wat is dit voor flauwekul?
“Zoals het nu in Nederland gaat, kan het echt niet langer.”
“De volgende generatie moet het beter krijgen dan de huidige.”
“Tijd voor echte oplossingen.”
So-de-mieter op.
“After the holocaust, when they said never again, was that only for some people, but not for all?”
Name, age, favorite food, best friend, last words, died of. Twee jaar, vier, vijf, negen, twaalf, vijftien. Melk, frietjes, mais, fruit. Zijn zusje, de buurjongen, die-en-die, haar moeder. “Where can we run?” “We just have to pray.” “I’m scared.”
Een bijzondere ontmoeting, gisteravond in café Maxim. Een man, middelbare leeftijd gepasseerd, komt alleen binnen. Aan de manier waarop hij oogcontact probeert te maken, de barvrouw net iets langer dan het wisselgeld probeert aan de praat te houden en een stoel vlak naast iemand anders uitkiest, is te zien dat hij om een praatje verlegen zit. Hier en daar lukt het, een paar woorden, een grap, maar meer is het niet.
Gisteren zag ik iemand door de stad wandelen, mp3-speler in de oren en een boek aan het lezen. En ik dacht ja, dat is het inderdaad precies. Zoveel dingen te doen, zo graag niks missen, zo weinig tijd, dat je steeds creatiever wordt in al-les tegelijk doen.
Ik betrap mezelf regelmatig (inclusief nu, terwijl ik dit schrijf) op een TV die aanstaat, een boek dat open naast me ligt, een mailtje dat binnenkomt, een msn-gesprek dat knippert, terwijl ik iets aan het doen ben. Lees verder »
Ik merkte het op tijdens m’n reis onlangs, in het vliegtuig en op het vliegveld. De enorme hoeveelheid regels, maatregelen, personeel en procedures om zo’n klein deel van de reizigers zich te laten conformeren aan de regels is onvoorstelbaar. Ik schreef al eens over het Duitse stel dat een halve minuut voordat het vliegtuig zou landen nog even wilde gaan plassen. Maar ook het aantal mensen dat na de (tijdens elke vliegreis zelfde) mededeling van ‘gordel vast, stoel rechtop en tafel wegklappen’ nog zonder enig benul doorgaat met voor zich uit te staren.