We zijn hier nu zo’n drie dagen, waarvan er twee vol zaten met afspraken. Het waren twee van de meest intensieve dagen die ik in Uganda heb meegemaakt. Al zou er de rest van onze tijd hier – nog een kleine twee weken – niks noemenswaardig meer gebeuren, Creative Minds is nu al een succes.
Wat me opvalt is hoe weinig het gaat over waar we normaal over spreken als ik hier ben. Ontwikkeling, armoede, programma, levensomstandigheden, charity, afhankelijkheid, geld. Het zijn allemaal onderwerpen die wel indirect aan bod komen, maar deze woorden zijn nog niet gevallen.
Toegegeven, we zijn hier niet met een groep ontwikkelingswerkers. Maar misschien maakt dat wel juist wat het zo leuk maakt. Waar ik normaal regelmatig met de moed in de schoenen terug naar het hostel ga na een lange dag praten – hoe gaan we hier ooit iets veranderen?! – is het vandaag precies andersom. Zo ongelofelijk veel input, inzichten, ideeën en bijzondere mensen dat niet m’n schoenen, maar m’n overlopende hoofd het probleem is.
Vanmiddag was in zekere zin de climax. Twintig Ugandese social entreprenneurs die ons bijna dwingend vroegen om dit niet hier te laten stoppen, en er na twee weken niet een streep onder te zetten. “We are all creative minds. We should find ways to keep in touch and keep sharing. Please make sure creative minds becomes a real network.” Aldus het hoofd van een netwerk van vrouwelijke sociaal ondernemers, die haar droom formuleerde als het revolutioneren van het onderwijssysteem om te zorgen dat kinderen weer ondernemend worden. Wat geweldig.
De blinde man, wiens organisatie zich inzet voor blinde en slechtziende ondernemers en leerlingen, vatte ons gevoel krachtig samen. “This afternoon is one of the afternoons I’m going to keep in my heart for a long time. Thank you.”
Als experiment is Creative Minds geslaagd. Er gebeurt inderdaad iets als je een groep als dit meeneemt hierheen. Nu nadenken over hoe dit experiment te vertalen naar een succes.
