Lente
Terwijl het buiten definitief lente wordt, bereikt de storm in mijn hoofd volle kracht. Binnenkort gaat het van start. Twee jaar van voorbereiding, een punt aan de horizon dat lang eindeloos ver weg leek, maar dat nu een definitieve vorm heeft aangenomen. In de korte periode tot twee mei lijkt de tijd zich te versnellen. Als een aanstormende trein komt de datum dichterbij, onhoudbaar en definitief.
De route, talloze keren doorgenomen en bekeken. Ik kan ‘m dromen, van dag tot dag, alle moeilijke stukken, lastige grensovergangen en interessante plekken. En ondanks dat is niks zeker; de reis moet zich ontrollen aan onze voeten, als een adembenend panorama, zonder dat iets vaststaat, zich schikkend naar de waan van het moment. Dat is reizen: de onzekerheid - vrijheid - als hoogste doel van zij die het ondergaan. Kom maar op, denk ik.
Maar eerst is er nog 24 april: de dag dat Lotte vertrekt naar Afghanistan. Het verre, gevaarlijke Afghanistan dat zich een permanente plek in het journaal lijkt te hebben veroverd. Zijn mijn eigen reis en de daarmee gepaard gaande spanning een dagelijkse bezigheid, het valt in het niet bij de manische gedachten die zich rondom het vooruitzicht van Lotte-in-Afghanistan hebben gevormd.
Hoe ga je hiermee om? Bang en verdrietig, of met een ferm “even doorbijten, voor je het weet is het voorbij?”. Luisteren naar het stemmetje in mijn hoofd, gevoed door mijn angstige beeld van daar, dat elk doemscenario tot in detail beschrijft, tot ik het kan dromen? Of vertrouwen op de stemmen van mensen die het weten, die toch niet zomaar zullen zeggen dat het wel goedkomt? Toegeven aan de impuls om er de hele tijd mee bezig te zijn, of er niet teveel aan denken?
Het maakt ook niets uit. De sneltrein komt eraan, en er is niets aan te houden. Langzaam krijgt “het komt wel goed” de overhand, wat kun je anders? Eén beeld blijft echt hangen: van straks in augustus weer terug in Nijmegen, op een terras in de zon, omringd door iedereen die ik zo gemist heb. Een schat aan ervaring rijker, ontelbare avonturen meegemaakt, en precies op die plek waar ik dan wil zijn.
Vanaf nu verschijnen ook regelmatig posts over mijn reis op www.dustroads.nl. Een aantal daarvan zal ook hier te lezen zijn.
Jelte — April 16th, 2010 at 11:22
Heb je “Als ik terugkom” van Ernst van der Pasch opstaan? :)
Michel Groenenstijn — April 16th, 2010 at 11:23
Haha, nee, maar het zou wel kunnen ja :)
José Egging — April 16th, 2010 at 11:25
aan Lotte
Misschien helpt het te beseffen dat je optimaal bent voorbereid.
Blijf alert en weet je gesteund en gedekt ter plekke en door het thuisfront. Michel en je ouders voorp) Lotte ik wens je een goed verblijf en vertrouw allereerst op jezelf en je eigen sterke voorkomen!
Hoop van harte dat je er met grote voldoening en trots op terugkijkt uiteindelijk
Deventer José
elly — April 16th, 2010 at 20:50
lieve schatten, in gedachten zit ik al op dat terras op jullie te wachten…