Het is wat drukkend warm. Niet de verzengende hitte van de afgelopen dagen, maar een klamme benauwdheid die maakt dat alles plakt. Vanaf het balkon van de backpackers kijken we kilometers ver, over heuvels, bomen, wegen en huizen. Van in de verte komt langzaam wat grijze lucht deze kant opdrijven.
Nog geen dertig minuten later zitten we middenin een enorme hemelbreuk. De muur van water is het afgelopen half uur in rap tempo op ons afgekomen, een onheilspellende wind met zich meebrengend. Nu komt het werkelijk met bakken tegelijk uit de hemel, de regen in grote golven door de wind meegenomen, opgezweept door muren en daken. De dakgoten gieten het water met liters tegelijk uit over de grond.
Uit ervaring weet ik dat de straten in het centrum van Kampala op dit moment zijn veranderd in kolkende rivieren die het water afvoeren naar de laagste punten in de stad. Het verkeer, duizenden matatu’s, boda-boda’s en voetgangers, komt even compleet stil te liggen. Iedereen zoekt een plekje in een winkel of onder een afdakje, om de duur van de regen (deze keer een halfuurtje) af te wachten.
En wanneer het water plotseling stopt en de hemel binnen minuten weer kraakhelder is, hervat het dagelijks leven zijn gangetje, alsof er nooit iets is gebeurd.
{ 1 comment… read it below or add one }
water naar het laagste punt richting Zuid-Afrika?
Deze laatste doet het economisch goed, er valt echter te weinig water waarvan 98 % gebruikt wordt dooor huishoudens, landbouw en industrie. Het gebrek eraan zet een rem op verdere ontwikkeling.
waarvan akte…. goed verblijf daar Michel
José