Het eerste dat me opvalt als ik terug ben in Uganda is de oneindige hoeveelheid kleuren groen die er hier zijn. Elk sprietje gras, elke boom en elke plant lijkt een andere tint te laten zien. Dit palet aan kleuren wordt aangevuld door roodgekleurde zandwegen die er tussendoor slingeren, een schril contrast verlicht door de felle zon. Het geheel wordt afgemaakt door de bonte kleuren van de Ugandezen zelf: kleren, beschilderde winkeltjes, teiltjes, bussen, emmers, eten.
Elke Ugandees die we tegenkomen begroet ons allereerst met een hartelijk “You are welcome”. De vriendelijkheid van de mensen hier houdt nooit op te verbazen. De reis richting Kabale en Lake Bunyoni, helemaal in het zuid-westen, zit vol van dit soort vriendelijkheden. Het verkeer daarentegen is een stuk minder aangemaam. De acht uur rijden zijn een aaneenschakeling van verbazingen over hoe vaak het net goed gaat.
Grote bussen gedragen zich naar hun formaat: keihard doorstomen, en je zorgt maar dat je aan de kant gaat. Matatu’s (kleine busjes die officieel voor maximaal 14 personen zijn) slingeren hiertussendoor, en lijken zich van geen verkeers- of veiligheidsvoorschrift bewust.
Dit geheel wordt aangevuld door talloze boda-boda’s (motoren waar de achterop als taxi dienst doet, voor 1Â of 2 personen), fietsen en voetgangers, die binnen miliseconden reageren op het getoeter van aanstormende bussen en auto’s.
Onze 4×4 baant zich hier makkelijk een weg doorheen, en zonder al te veel problemen komen we eind van de middag aan in Kabale. Hier vlakbij ligt een mogelijk nieuw project, aan het sprookjesachtig mooie Lake Bunyoni.
Hier zijn Lotte en Stijn bijna een maand geweest, om zich in te zetten voor The Needy Children Project, de eerste van diverse projecten die we deze week zullen bezoeken.
