Op de een of andere manier zijn mensen hier meer tolerant. Vier uur ‘s middags op onze eerste zondag, een festiviteit met 250 locals, en we zijn eregasten. Talloze optredens volgen elkaar op, van speeches tot dans tot zang tot toneelstukjes. En wat me opvalt, is dat ondanks dat verschillende optredens van minimaal niveau zijn, de moeite hier wordt beloond, niet het resultaat.

Het maakt niets uit dat een speech onverstaanbaar is en dat iedereen er dwars doorheen praat. Of dat de rap zo overduidelijk geplaybackt is dat zelfs de zanger zelf de illusie niet meer in stand lijkt te willen houden. Het geluid valt regelmatig uit, en niet zelden vergeet één van de kinderen in de groep de pasjes of het ritme.

Maar zonder uitzondering kan elk optreden rekenen op een enorme dosis tolerantie en een luid applaus van alle aanwezigen. En iedereen pikt hier wel iets van mee, want werkelijk elke local heeft een rol – of hoofdrol – in een stukje of een speech.

Meer dan eens onderdruk ik een lach, me bewust van de tientallen ogen die gericht zijn op de mzungus die te gast zijn. Tegelijkertijd bedenk ik me hoe mooi het moet zijn om zonder enige schaamte of angst hier lekker je ding te kunnen doen. En er door iedereen om bewonderd te worden.

Tagged as: mensen, Non-profit, Reizen, uganda