In de spiegel zie ik de met lachrimpels omringde zwarte ogen van de taxi-chauffeur. Uit het open raam niets dan droge woestijn, dorre bomen, af en toe een veldje mais en hier en daar lemen huizen. Uit de luidsprekers blert op vol volume iets Iraans met een luit en een hoge klagerige stem.

De bloedhete wind komt door het open raam de taxi binnen en laat m’n haar, m’n kleren en m’n tas wapperen. Na vijf dagen heb ik eindelijk het gevoel dat ik in Iran ben.

Het lijkt alsof dit land stil is blijven staan in de jaren 70. De bouwstijl, inrichtingen, auto’s, spullen in de winkel – alles lijkt exact 30 jaar oud. 1978, één jaar voor de Islamitische revolutie die Iran totaal zou veranderen.

Die revolutie heeft ertoe geleid dat Iran nu geïsoleerd is, afgesloten van de wereld, zoveel als mogelijk is. Economisch is er niets dat kan zorgen dat het land deze late-70s toestand kan ontvluchten.

Maar toch is dat niet wat opvalt. Dat is namelijk, overal en op elk moment, de bevolking van Iran. Het is onmogelijk een stukje te lopen zonder dat iemand je toelacht, hallo zegt, vraagt waar je vandaan komt, of je welkom heet in hun stad of hun land. Het is onvoorstelbaar hoe verschrikkelijk gastvrij deze mensen zijn.

De keren dat we langer met iemand spreken bevestigen dit, en doen ons beseffen dat de kloof tussen wat de regering hier uitstraalt en voorstaat, en wat haar bevolking denkt en voelt, immens groot is. In elk gesprek langer dan een paar minuten vertrouwen mensen ons toe dat ze het met het beleid oneens zijn. Dat ze weten hoe het anders kan, dat ze weten in hoeveel vrijheid wij leven, en dat ze niets liever zouden willen dan dat ook hebben.

Ruim 70% van de bevoling hier is onder de dertig. Na elk gesprek met iemand uit deze groep bekruipt me het gevoel dat het hier, zo, niet lang meer zal duren.

Tagged as: iran, Reizen