Het verkeer in Iran is een onbeschrijflijk wringen van duizenden auto’s, motoren en bussen. In de chaos wordt geen gaatje onbenut gelaten, en alles beweegt zich als één geheel in min of meer dezelfde richting.
Hiertussendoor bewegen talloze Iraanse voetgangers zich schijnbaar moeiteloos, overstekend met minder dan centimeters ruimte tussen zichzelf en het langsrazende verkeer. Een ritje in een taxi is een avontuur van samengeknepen billen, eindeloos de adem inhouden en hopen dat de taxi-chauffeur in zijn roekeloosheid weet wat ‘ie doet.
De auto of choice hier is de Paykan. Tot een paar jaar geleden lokaal gemaakt, maar tegenwoordig ingevoerd vanuit Sudan. Het monster zuipt 15 liter per 100 kilometer – bijna 1 op 7 – zonder katalysator. Het ding ruikt, oogt en rijdt als een regelrechte ramp.
Voor ons is de straat oversteken elke keer weer een spannende onderneming, waarvan de afloop steeds onzeker is. De enige bruikbare tip – “volg vlak achter een local” – nemen we maar wat graag ter harte. Toch lijken er in deze chaos nauwelijks ongelukken te gebeuren en blijft het bijna altijd bij wat blikschade.
Voor ons is het na twee dagen in Teheran wel genoeg geweest. Morgen vertrekken we naar Esfahan – met het vliegtuig.
{ 1 comment… read it below or add one }
klinkt als indonesie ;)