In de spiegel zie ik de met lachrimpels omringde zwarte ogen van de taxi-chauffeur. Uit het open raam niets dan droge woestijn, dorre bomen, af en toe een veldje mais en hier en daar lemen huizen. Uit de luidsprekers blert op vol volume iets Iraans met een luit en een hoge klagerige stem.
De bloedhete wind komt door het open raam de taxi binnen en laat m’n haar, m’n kleren en m’n tas wapperen. Na vijf dagen heb ik eindelijk het gevoel dat ik in Iran ben.
{ 1 comment }
