Na drie dagen laten we de relatieve luxe, het relaxte straatleven en de prijzen van Rwanda achter ons om weer terug naar Uganda te gaan. Maar niet voordat het ons – na eindeloos zoeken – gelukt is om zelf een auto te huren en naar Lake Kivu te rijden. De weg erheen bestaat uit drie uur lang bochten en zeker 500 van de 1000 heuvels van Le Pays des Milles Collines.

Nadat we Kigali uit zijn is er nauwelijks verkeer, en de heuvels die zich uitstrekken zover je kijkt zijn ongelofelijk mooi. Uiteindelijk komen we rond de middag aan bij Lake Kivu, een plek die zo uit een sprookje gesprongen lijkt. De heuvels lopen aan alle kanten zo het water in, alles is groen, het water is kraakhelder en het is er muisstil.

Wederom weet Rwanda ons te verbazen, qua alles bijna. Zo snel weer een land bij elkaar, zo snel alles weer geregeld, zoveel mooie plekken en zoveel vriendelijke mensen. Als alles hier niet drie keer zo duur was als in Uganda waren we hier waarschijnlijk nog wel even gebleven.

Wanneer we in Uganda bij Lake Bunyoni (ook supermooi, maar daarover later vast meer) komen en door het dorp lopen, worden we weer eens aangesproken. In tegenstelling tot de eindeloze verzoeken om geld of een taxi-rit lijkt deze jongen echter wel iets te melden te hebben. Hij is vrijwilliger voor een organisatie die hij ons graag wil laten zien.

We kletsen een paar uur met hem en de volgende dag staat hij ons - op tijd! huh? – op te wachten. We moeten loodrecht omhoog de berg op, wat ons met de gesloopte conditie even wat moeite kost. Bijna boven kijken we uit over het meer met tientallen eilanden en houten bootjes – ok, het is de moeite waard.

Hij neemt ons mee naar een Nursery Home, een kinderopvang waar dagelijks tussen de 150 en 180 kinderen komen. Een koor van ‘How are you? How are you?’ schreeuwt ons tegemoet als we binnen komen. Ze willen ons allemaal aanraken en ondanks dat ze ons niet kunnen verstaan zijn ze super uitbundig.

Mijn Be More ambities beginnen direct te kriebelen en na een voorzichtig gesprek met de director om wat af te tasten vertel ik wat meer over wat ik doe. Hij luistert een kwartier aandachtig, maakt wat aantekeningen en vraagt dan of hij wat vragen mag stellen. We praten bijna een uur en hij lijkt steeds enthousiaster te raken. Ik kijk nog eens goed naar het home en zie het stiekem al een beetje gebeuren. We beloven in contact te blijven en temidden van 150 kinderen die allemaal lachen, rennen en springen hobbelen we terug de berg af.

We zijn weer terug in Entebbe en van hieruit bijna weer terug in Zuid-Afrika. Een kleine praktische update voor iedereen die nog bezorgd is: ja, het gaat weer helemaal goed met ons en de malaria lijkt helemaal verdwenen; voor de zekerheid gaan we niet meer op pad zonder twee kuren in onze tas, dus mocht het terugkomen zijn we er klaar voor. En nee, we gaan geen grotten met vleermuizen in, hoewel we wel even  moesten slikken – Queen Elizabeth Park stond op onze planning en zonder de malaria hadden we daar afgelopen week gezeten.

Wij gaan lekker nog een weekje in Zuid-Afrika relaxen en alle indrukken verwerken – tot snel!