Rood
Dit stukje wereld is rood. Rode stenen, rode aarde, rood stof. De rode stenen zijn een probleem voor de banden van ons busje. Na koud een half uur over een zandweg horen we een knal en een hoop gesis. Iedereen kijkt op, een beetje verschrikt, maar tot onze grote verbazing rijdt de bus gewoon door.
Pas bij de volgende stop blijkt dat de achteras dubbele wielen heeft, en we dus op vijf in plaats van zes wielen rijden - geen probleem. De wachttijd van ongeveer twee uur tot de boot wordt door zo’n twintig mannen opgevuld met het wisselen van het wiel. Het reservewiel van een schijnbaar willekeurig vrachtwagentje dat voor ons staat te wachten moet eraan geloven. Sommige mannen prutsen aan het oude wiel, sommige aan het nieuwe, sommige liggen onder de bus - de meesten staan er echter bij te kijken, het spektakel al dan niet van commentaar voorziend.
Het zand blijkt later in onze reis, als het al donker is, een probleem voor de motor. Na eindeloos heuvel-op, heuvel-af is deze helling, steil en zanderig, teveel. Wat gepraat in het Luganda, dan “you should get out, too!”. We stappen uit en lopen met ongeveer 30 andere passagiers in het licht van de koplampen naar boven. Donker is hier ook echt donker, want verder is nergens licht. Even later rijdt de bus ons, een stuk lichter nu, voorbij om boven weer op ons te wachten.
Het stof is vooral een probleem voor ons. Het is oneindig fijn en waait continu door de open ramen en deur door de hele bus. Het vindt een plekje in onze kleren, in onze tassen, op ons gezicht, handen, voeten en in onze neus en mond. Iedereen haalt hier alles dat beweegt - al dan niet sneller dan zijzelf - in, en ik begrijp nu waarom. Achter een auto of bus zitten betekent niet alleen nauwelijks zicht, maar ook nauwelijks lucht.
Maar ondanks alle stenen, zand en stof is het de moeite waard. Na een helse reis van tien uur over land en water, zijn we op ons eindpunt. De Ssese Islands, een groep eilanden in het noordwesten van Lake Victoria. Zo ver verwijderd van alles als mogelijk - maar in geval van nood met een boot drie uur naar het vasteland - is de natuur prachtig. Net als onze lodge trouwens: een verzameling stenen hutjes in een grote cirkel, met slechts vier andere gasten en elke avond een kampvuur in het midden.
Douchen in een bak water, drie uur stroom per dag, geen vermaak - het maakt ons even niet uit. Hier gaan we even een paar dagen relaxen en bijkomen.
Fub — July 6th, 2008 at 08:38
Geniet van de rust en de afzondering! Volgens mij hebben jullie dat wel even nodig…
Egging José — July 6th, 2008 at 18:24
dit stoffige stukje stuur ik gestaag door naar mijn vriendin; ze was ,12 jaar geleden al weer, een 1/2 jaar in Uganda; gaf er Engelse les
Het Victoria-meer had ze het dit weekend nog over.
M…. zand erover is nu zand erdoor
Mr. Sandman bring me your dream mmm mmm hu mmmm..
groet José
Marion van Lier — July 6th, 2008 at 22:27
Hoi Michel en Lotte,
Wat een verhalen. Hopelijk happen jullie geen zand meer en is het genieten en een beetje bijtrekken begonnen.
Als je het zo beschrijft herken ik wel een aantal dingen van mijn reis vorig jaar in Zimbabwe en Zambia.
Gelukkig snel opgeknapt van de malaria had je ook niet gedacht dit te krijgen. Veel plezier en ik blijf het lezen.
Jetske — July 7th, 2008 at 10:54
Uit de IS van juli:
Race tegen de klok - Marcia Luyten
Afrika heeft de tijd. Op het pleintje voor de deur van de dokter zit ik uren tussen Ugandezen die geen enkele keer op hun horloge kijken. Ze kijken maar ze zien niks, ze zijn net zo verstild als op dat ogenblik de tijd. Een Afrikaan is het moment meester. Dit moment, het nu, dit is alles wat er is. Berusting is een gave als de dood zo gewoon.
Afrika heeft veel tijd, maar weinig toekomst. Nederland had de toekomst. Met de blik gericht op steeds weer een doel in de verte werden in het nu dingen voor later gedaan.
In zijn race met de klok heeft de Nederlander in het nu niet zo gek veel tijd. Een mens komt altijd tijd tekort. Maar dat kortstondige heden compenseren we door de tijd die we hebben intens te beleven. We willen geraakt worden, ontroerd. Waar het bestaan zeker is, betalen we voor spanning. We moeten veel ervaren zodat we het leven goed voelen. Als rostelozen werden we de laatste jaren serieuzer over het nu. Daar moet alles worden uitgehaald.
Een deel van de wijde blik hebben we ervoor ingeleverd. Ook over het laagland is de einder niet meer oneindig ver, de horizon heeft betonnen randen. Hebzucht werd een deugd en er is niks verachtelijks aan de liefde voor geld. Wat van buiten komt voert een inburgeringsbrevet als witte vlag.
En later? Later komt later.
Egging — July 8th, 2008 at 06:32
mooi artikel in IS Jetske had het ook gelezen
heb een boek in mijn werktas van Hans Achterhuis
Werelden van tijd
over tijd en globalisering en nhet verband ertussen
de kracht van het NU in de praktijk…..