Na drie dagen laten we de relatieve luxe, het relaxte straatleven en de prijzen van Rwanda achter ons om weer terug naar Uganda te gaan. Maar niet voordat het ons - na eindeloos zoeken - gelukt is om zelf een auto te huren en naar Lake Kivu te rijden. De weg erheen bestaat uit drie uur lang bochten en zeker 500 van de 1000 heuvels van Le Pays des Milles Collines.
“After the holocaust, when they said never again, was that only for some people, but not for all?”
Name, age, favorite food, best friend, last words, died of. Twee jaar, vier, vijf, negen, twaalf, vijftien. Melk, frietjes, mais, fruit. Zijn zusje, de buurjongen, die-en-die, haar moeder. “Where can we run?” “We just have to pray.” “I’m scared.”
Al bij het overgaan van de grens is het duidelijk. Dingen zijn hier anders. Beter geregeld misschien zelfs. De douane-beambte is vriendelijk, mensen hebben schone en nette kleren aan, en de weg voor ons lijkt minder gaten te hebben dan die achter ons. We zijn in Rwanda.
Dit stukje wereld is rood. Rode stenen, rode aarde, rood stof. De rode stenen zijn een probleem voor de banden van ons busje. Na koud een half uur over een zandweg horen we een knal en een hoop gesis. Iedereen kijkt op, een beetje verschrikt, maar tot onze grote verbazing rijdt de bus gewoon door.
Hier en daar lopen er wat varkens door de straat. Of nou ja, straat. Een breed, stoffig zandpad is een beter woord. We zijn in Bakunda, een piepklein dorp op twintig minuten rijden van Masaka, en hier is het echt zoals je het je voorstelt.
Lieve allemaal,
Heel erg bedankt voor alle mailtjes, smsjes en reacties! Inmiddels gaat het een stuk beter; gisteravond voor het eerst weer een paar happen gegeten, en vandaar lijkt alles redelijk normaal - op de halve medicijnenkast die we moeten slikken :)
We nemen nog een dagje rust en gaan dan - langzaam - weer verder. Hou jullie op de hoogte!