Twee uur ’s nachts, en ik lig te bibberen in mijn bed. Flink koorts, en voor ik het weet maakt mijn avondmaaltijd de omgekeerde weg naar buiten. ’s Ochtends is het niet veel beter, dus besluiten we het zekere voor het onzekere te nemen. Na ruim een half uur te wachten op normaal vervoer (5 Afrikaanse minuten) kunnen we eindelijk naar het ziekenhuis. Lees verder »
Twee uur ’s nachts, en ik lig te bibberen in mijn bed. Flink koorts, en voor ik het weet maakt mijn avondmaaltijd de omgekeerde weg naar buiten. ’s Ochtends is het niet veel beter, dus besluiten we het zekere voor het onzekere te nemen. Na ruim een half uur te wachten op normaal vervoer (5 Afrikaanse minuten) kunnen we eindelijk naar het ziekenhuis. Lees verder »
Het eerste dat opvalt hier in Uganda, als we bovenaan de vliegtuigtrap staan, zijn de beestjes. Er zwermen er duizenden door de lucht, overal - het lijkt of het sneeuwt. Na een half uurtje wachten en honderd dollar hebben we ons visum en zijn we in Uganda. De rit naar Kampala duurt een klein uurtje, en het verkeer is minder erg dan waarvoor de Lonely Planet waarschuwde.
Vroeger mocht ik van alles. Ik mocht buiten spelen. Ik mocht opblijven tot tien uur. Ik mocht mee naar de winkel. Ik mocht helpen schilderen.