Gisteren zag ik iemand door de stad wandelen, mp3-speler in de oren en een boek aan het lezen. En ik dacht ja, dat is het inderdaad precies. Zoveel dingen te doen, zo graag niks missen, zo weinig tijd, dat je steeds creatiever wordt in al-les tegelijk doen.
Ik betrap mezelf regelmatig (inclusief nu, terwijl ik dit schrijf) op een TV die aanstaat, een boek dat open naast me ligt, een mailtje dat binnenkomt, een msn-gesprek dat knippert, terwijl ik iets aan het doen ben. Op zich niet erg, ware het niet dat ik er steeds minder tegen kan als er niet 3 dingen tegelijk gebeuren. Bij het lezen van de krant verveel ik me als ik niet met een scheef oog op een scherm kan kijken of met een liedje mee kan zingen. Als ik boodschappen ga doen, ga ik maar iemand bellen. En als ik iemand bel, type ik ondertussen een mailtje of zet ik thee.
Ik word er onrustig van, want echt rustig worden, je echt ergens op concentreren of zelfs even helemaal niks doen, lukt me haast niet meer. Dat is voorbehouden aan een vakantie, of een stroomstoring, als alle middelen die je in staat stellen om zoveel mogelijk dingen tegelijk te doen er even niet zijn of werken. Tijd om weer te gaan dus. Of af en toe de stoppen eruit te trekken.
{ 2 comments… read them below or add one }
kwaliteit van leven:
misschien ligt het aan de generatie; aan jong zijn dat je bang bent iets te missen. Totdat je beseft dat het geluid van de merel
‘s-ochtends en ‘s-avonds je herinneren als een “wake-up-call”
waar het in het leven ècht om draait.
voor de jongeren klinkt het oubollig wellicht doch stilte is een ervaring die je niet uit de weg zou moeten gaan
de ruimtes tussen muziektonen horen erbij als verbinding.
schoonheid en waarden zitten hem niet in altijd voluit gaan
maar de blik van een kinderoog misschien?
Heb ik ook wel: alleen niet het gevoel iets te missen, meer dat bij het niks of weinig doen verloren tijd is. Het gevoel dat je achter loopt met bepaalde zaken helpt dan ook niet…