Doormijnogen.nl

Ik merkte het op tijdens m’n reis onlangs, in het vliegtuig en op het vliegveld. De enorme hoeveelheid regels, maatregelen, personeel en procedures om zo’n klein deel van de reizigers zich te laten conformeren aan de regels is onvoorstelbaar. Ik schreef al eens over het Duitse stel dat een halve minuut voordat het vliegtuig zou landen nog even wilde gaan plassen. Maar ook het aantal mensen dat na de (tijdens elke vliegreis zelfde) mededeling van ‘gordel vast, stoel rechtop en tafel wegklappen’ nog zonder enig benul doorgaat met voor zich uit te staren.

Op het vliegveld zelf is het nog bonter. Er is personeel, mensen in meervoud, om reizigers te wijzen op de meest simpele handelingen voorstelbaar. Twee mensen om te vertellen dat beide rijen, aangegeven met queue here in drie talen, gebruikt dienen te worden. Iemand om mensen aan het einde van de rij wakker te schudden. Ja echt. Je moet je dan voorstellen dat je na ongeveer 15 minuten in de rij te hebben gewacht eindelijk aan het einde bent. Die 15 minuten heb je zo’n beetje kunnen doen wat je wilde; je enige verantwoordelijk is af en toe een stapje naar voren, als de mensen om je heen ook bewegen.

Toch lukte het in de 5 minuten dat ik zicht had op de kop van de rij nog zo’n dozijn mensen om als je he-le-maal vooraan staat zo suf voor zich uit te staren dat de wakker-schudder ze moest roepen en naar de juiste rij moest wijzen. Ook vier bordjes met ‘laptop uit tas halen’ voorkomen niet dat elke derde reiziger met laptop-tas twee keer zijn bezittingen door de scan moet halen. Eén keer met laptop in de tas, en dan toch maar uit de tas.

Ik ging er eens over nadenken, maar eigenlijk is het overal zo. Bijna alles is, moet zijn, gemaakt op de marge van de samenleving, de kleine groep mensen die niet met common-sense te bereiken zijn. Of die weigeren zich te houden aan wat de rest van de maatschappij als fatsoenlijk beschouwt. Mensen om je te straffen als je rotzooi op straat flikkert. Mensen, veel mensen, om te voorkomen dat een potje voetbal uitmondt in het afbreken van een stad. Waarschuwingen op verpakkingen en producten. Hele legioenen om mensen die niet met alcohol om kunnen gaan in het gareel te houden. Of tegen zichzelf te beschermen. Regels, wetten, richtlijnen.

In Nederland zijn we er helemaal goed in. Regelen en regel lijken niet voor niets zoveel op elkaar. Terwijl het eerste woord toch een beduidend positievere klank heeft dan het tweede. Maar zouden we met al die regels die we maken en hebben niet op den duur het hele zelfdenkend vermogen van een mens weg-evolueren? Dat je straks helemaal niks meer zelf kan regelen zonder dat het je verteld wordt? Of zijn al die regels er omdat we nou eenmaal niet zo goed zelf kunnen denken.
Nou ja, misschien ook wel zo makkelijk. Scheelt een hoop gedoe.

Geplaatst op Thursday, May 1st, 2008 at 20:31 in categorie Gedachten. Je kan een reactie achterlaten of trackbacken vanaf je site.