Een bijzondere ontmoeting, gisteravond in café Maxim. Een man, middelbare leeftijd gepasseerd, komt alleen binnen. Aan de manier waarop hij oogcontact probeert te maken, de barvrouw net iets langer dan het wisselgeld probeert aan de praat te houden en een stoel vlak naast iemand anders uitkiest, is te zien dat hij om een praatje verlegen zit. Hier en daar lukt het, een paar woorden, een grap, maar meer is het niet.
Gisteren zag ik iemand door de stad wandelen, mp3-speler in de oren en een boek aan het lezen. En ik dacht ja, dat is het inderdaad precies. Zoveel dingen te doen, zo graag niks missen, zo weinig tijd, dat je steeds creatiever wordt in al-les tegelijk doen.
Ik betrap mezelf regelmatig (inclusief nu, terwijl ik dit schrijf) op een TV die aanstaat, een boek dat open naast me ligt, een mailtje dat binnenkomt, een msn-gesprek dat knippert, terwijl ik iets aan het doen ben. Lees verder »
Ik merkte het op tijdens m’n reis onlangs, in het vliegtuig en op het vliegveld. De enorme hoeveelheid regels, maatregelen, personeel en procedures om zo’n klein deel van de reizigers zich te laten conformeren aan de regels is onvoorstelbaar. Ik schreef al eens over het Duitse stel dat een halve minuut voordat het vliegtuig zou landen nog even wilde gaan plassen. Maar ook het aantal mensen dat na de (tijdens elke vliegreis zelfde) mededeling van ‘gordel vast, stoel rechtop en tafel wegklappen’ nog zonder enig benul doorgaat met voor zich uit te staren.
Laatst vroeg iemand in de stad me wie mijn held was. Niet zomaar, maar omdat ze op een strategisch gekozen kruispunt stond namens een goed doel. Ik heb wel iets met goede doelen, dus meestal laat ik me zonder morren aanspreken om aan te horen wat ze willen vertellen. Marktonderzoek, zullen we maar zeggen.