Geen flauw idee wat ‘ie zingt. Het klinkt nergens naar verder. En het maakt ook geen reet uit eigenlijk. Het is namelijk een zwerver, zo’n onbestemd type. En hij stinkt. Mensen lopen er dus met een wijde boog omheen.
Maar, hij loopt wel luid zingend over straat, midden in het centrum. Zo vrolijk als wat, vast omdat de zon schijnt. En dat maakt eigenlijk iedereen die ‘m ziet ook wel een klein beetje vrolijk. Kleine geniepige glimlachjes overal, zo’n blije golf die je eigenlijk even met iemand wil delen. Dus bijna iedereen kijkt even om zich heen, zoekend naar oogcontact. Met een blik van ‘wat een mafkees’. Maar ook een beetje ‘goh, hij is wél vrolijk h訒.
Stinkende zwervers als oplossing. Om mensen die elkaar anders nors voorbij lopen heel even met elkaar in contact te brengen. Briljant.
{ 1 comment… read it below or add one }
Wow wat een mooie stukjes schrijf jij!
Vooral beide artikelen over zwervers.
Zelf liep ik een x met mijn zoontje toen hij pas 2 was in de stad, kwamen we langs een zwerver. Hij was niet vrolijk. Hij keek behoorlijk chagerijnig en zag er (uiteraard door mijn ogen) niet alleen vies maar ook eng uit (straks is het een psychopaat die net ontsnapt is..). Mijn zoontje lachte naar hem en zei, wijzend op zijn nieuwe trui “Kijk, ikke Thomas-de-trein trui!”. Wat ik toen bij die man zag laat zich het best omschrijven als een zon die doorbrak….wat een prachtige, mooie, grote lach verscheen er op zijn gezicht. “Wat mooi jongen!”. Toen kon ik ook kijken door de ogen van mijn zoontje en zag ik ook een lieve oude opa, altijd in voor een praatje of een spelletje met een kind.