Doormijnogen.nl

Geschreven op 3 april 2007

De Erasmusbrug verdwijnt langzaam onder een stapeltje wolken, the Killers blèren in m’n oren over het geluid van vallende blaadjes en ik leun lekker achterover. Ik ben weer onderweg, heerlijk. Al na een 35 minuten is dat weer voorbij, want meer dan twee keer knipperen is het niet, maar dan sta ik ook in Londen. Of nou ja, Stansted Airport. Dit Londen noemen is net zoiets als zeggen dat je in Arnhem bent als je in Utrecht uit de trein stapt, maar toch. Ik ben in de buurt van Londen.

De trein is hier prima; elke tien minuten brengt ‘ie je naar hartje Londen. Een enkeltje kost je wel wat ik vroeger ‘mijn stufi voor deze maand’ noemde, maar met een reistijd van een half uur mag je er niks van zeggen - overigens net zo lang als het vliegen ja. Al om 8 uur ’s ochtends zit ik aan de Cinnamon Dolce Latte bij Starbucks, laptop op schoot en uit aan het zoeken waar ik ook weer heen moet.

Vanaf deze week bestaat Be More ook in Engeland. Nog niet in Londen, maar in Oxford, maar dat is minstens net zo mooi dus echt erg is het niet. Aan tafel met de rest van het UK-team besefte ik het me ineens. We zijn hier gewoon een organisatie, een charity. Nou is dat een gedachte die je in Nederland binnen een uur kunt hebben, als je de afspraak met de notaris, de KVK en de bank een beetje handig plant, maar hier had het heel wat meer voeten in de aarde.

Ze zijn hier namelijk nogal streng met alles. Je mag helemaal niks zomaar doen, zonder dat je eerst precies gaat vertellen wat je eigenlijk van plan bent. En met wie. En waarom. En waar. Eigenlijk wel goed natuurlijk, maar de hoeveelheid papier die ermee gepaard gaat is om je kapot te schamen.

Ik bedenk me dat Engeland een beetje tussen Nederland en de VS in ligt - qua rechtsgeilheid. Een hete kop koffie aan iemand serveren gaat hier bijvoorbeeld nog net, hoewel iedereen er voor de zekerheid wel vast een paar stickers op doet. Een ongelijke vloer in een metro is wel gewoon open, maar toch voor de zekerheid voorzien van een bordje of 20. Je doet het allemaal wel, maar je dekt je wel met tien lagen in.

Waar wij in Nederland gewoon maar begonnen met mensen richting Zuid-Afrika te sturen, en de Algemene Voorwaarden daar een beetje achteraan zweefden (inmiddels wel goed geregeld trouwens), is het in Engeland absoluut een no-go om daar zomaar aan te beginnen. Letterlijk maanden aan gedoe, uitgezoek en overleg met advocaten gaan eraan vooraf voor je zover bent en de eerste enthousiasteling op het vliegtuig mag zetten.

Maar, drie dagen later zit ik met een kleine glimlach in de bus naar Stansted, naar buiten starend naar kleine typisch Engelse dorpjes in een waterig zonnetje. We did it. Binnenkort kunnen de eerste vrijwilligers met de Union Jack achter hun naam vertrekken.

Geplaatst op Monday, June 18th, 2007 at 22:25 in categorie Non-profit, Reizen. Je kan aan het einde een reactie achterlaten.