Gek eigenlijk, dat de dingen waar je het meeste zin in hebt altijd het hardst tegenvallen. En dat de dingen waar je vooraf niks in ziet achteraf bijna altijd leuk zijn. De feestjes waar je met een sjagrijnig hoofd heengaat – ‘kan het niet maken om niet te gaan’ – zijn de feestjes waar je nog het langst over praat. En het weekendje weg waar je al twee maanden naar uitkijkt voldoet nooit aan alle hooggespannen verwachtingen.

Misschien is het maar beter om je voor de tijd niet meer op hele leuke dingen te verheugen. En er alvast maar bewust vanuit gaan dat het niks wordt. Lang niet zo leuk vooraf, maar dan wordt het als het moment daar is in ieder geval super. Of met een grote glimlach naar dat suffe feestje toegaan, zodat het achteraf in ieder geval aansluit bij je gevoel.

Of misschien heb ik wel gewoon een rothumeur. Ideas anyone?