Wat is Nederland toch af en toe een oer-stom land. Wat we aan identiteit en karakter hebben met ons drugsbeleid, ons beleid op het gebied van abortus en euthanasie, onze pedo-partij en de liberalisering – allemaal dingen die vrijheid van mening en handelen hoog in het vaandel hebben en waarmee we ons internationaal hartstikke onderscheiden – boeten we driedubbel en dwars weer in als het gaat om ons onzinnige, laffe en nietszeggende handelen bij internationale aangelegenheden.

Na honderdduizend vergaderingen en kilometers papierwerk nemen we eindelijk onze verantwoordelijkheid in de wereld en sturen we een groep groene mannen naar Afghanistan – prima. Niet om de ongelofelijke troep die de VS maken overal waar ze doorheen banjeren op te ruimen, maar omze onze solidariteit te tonen met de mensen die echt lijden onder de oorlog: de Afghanen.

Dan zijn we er eindelijk en valt er een helikopter uit de lucht – in een oorlogsgebied nota bene – en heel Den Haag staat vooraan om een onderzoek te eisen: “de toedracht”, “de oorzaak”, “waarom er met een burgerhelikopter is gevlogen”. Donder toch op! Er gaan mensen dood in een oorlog, zo werken die rotdingen nou eenmaal. Daar kun je net zoveel aan onderzoeken als je wil, maar er verandert niks aan. En twee militairen haal je er al helemaal niet mee terug.

Nou gebeurt dat soort dingen gelukkig allemaal nog in Nederland zelf, en merkt de buitenwereld relatief weinig van hoe zouteloos we hier met zulke zaken omgaan. Wat we gisteren echter voor elkaar hebben gekregen is veel fantastischer: in één vergadering voor een jaar of drie aan imago, karakter en eigen mening door de plee gespoeld.

Uit het nrc.next van vandaag, vrij geciteerd: “in plaats van het Finse voorstel waarin tot ‘een onmiddellijk staakt-het-vuren’ wordt opgeroepen, namen de ministers van Buitenlandse Zaken van de EU een verklaring aan waarin wordt aangedrongen op een ‘onmiddelijke beëindiging van de vijandelijkheden die uitloopt op een duurzaam staakt-het-vuren’”. Maakt het een donder uit? Ja, want het gekke woordenspel betekent dat we ons “niet distantiëren van de VS”. En das heel belangrijk. Ofzo.

Verbazender is het dat het grootste deel van de EU hier helemaal geen zin in had, maar dat Nederland het voortouw nam in de laffe woordenkeus, en daarin uiteindelijk enkele landen meesleepte. Praktisch kwam het neer op een VN troepenmacht om de kemphanen te scheiden. Maar wat doen we vervolgens? Nadat we met onze overredingskracht de rest van de EU ervan hebben overtuigd precies de juiste, nietszeggende woorden te kiezen? We zijn niet van plan om deel te nemen aan die troepenmacht. Niet. Van. Plan.

Hou toch in godsnaam op met die onzinnige kermis – doe mee of hou je mond.