Ik ben altijd al een groot fan geweest van treinreizen, helemaal in het buitenland. Niks zo lekker als een Interrail trip – enorme afstanden afleggen in een paar uur, rustig naar buiten kijken, het spoor komt altijd op plekken die je met een auto nooit zou zien, en zo relaxed zijn dat zelfs vertragingen van 3, 4 uur niks uitmaken. Dus het tripje Londen dit weekend met de Eurostar was een prima vooruitzicht.

Hoewel de reis net zo relaxed is als anders, is het gebeuren eromheen nogal wat strenger. Het heeft vast te maken met 7 juli vorig jaar, maar het is net alsof je gaat vliegen. Dubbele check-in, bagagescan, controles, half uur van te voren bij de gate, noem het allemaal maar op. Maar als je dan eenmaal zit is het wel cool: met 300 km/u door het Franse landschap zoeven, de tunnel in (en dat duurt 20 minuten, veel langer dan ik had verwacht) en dan een stuk langzamer over het krakkemikkige Engelse spoor tot je 2 1/2 uur van Brussel midden in Londen staat.

De trip was gepland om Be More ook in Engeland vorm te geven – en met succes! Als alles gaat zoals gepland kunnen we ook daar binnen enkele weken aan de slag en gaan over een tijdje ook Engelse vrijwilligers onze projecten helpen. Een mooie reden om nog eens vaker die Eurostar te pakken.