Nog voordat ik de eerste zin van dit stukje type, voel ik me al een opa. Niet door m’n stramme heupen, m’n slechte gehoor of het feit dat ik de hele dag achter de planten me zit af te vragen wanneer er weer eens iemand langskomt, maar meer omdat ik zo hopeloos ouderwets ben.

Ik dacht altijd dat verliefd worden langzaam ging. Die voorzichtige spanning, diepe gesprekken over dingen, elkaar leren kennen en bij elk nieuw onderwerp weer verbaasd zijn over hoe leuk, slim, grappig, perfect die ander wel niet is. En dan, na elkaar een beetje ontdekt te hebben, al een idee te hebben dat hij of zij leuk en bijzonder is, dan dat magische moment van die eerste knuffel of zelfs die eerste kus. En dan, och, dan komt de rest vanzelf, maar dat maakt dan niet zoveel meer uit – dan ken je elkaar al een beetje. Zo dacht ik altijd dat het ging.

Maar er klopt geen reet van. Tegenwoordig (de vreselijke banaliteit van het woord alleen al) wordt er eerst gezoend, aangerommeld, en dan pas wordt er eens een keer gekeken of het ook echt iets is. Of het wel een bijzonder iemand is, of het de moeite van het vriendjes worden waard is. Maar wat betekent dan die eerste zoen nog?

Het zal wel komen door m’n single zijn dat het me ineens zo opvalt, en vooral, dat ik me er zo mateloos aan irriteer. Maar ook dat ik er echt niks van snap. Het is mij nog nooit overkomen – die andere manier – dus misschien weet ik wel helemaal niet waar ik over praat, maar ik dacht altijd dat het niet beter kon dan hoe ik het in m’n hoofd had en hoe het bij mij ook altijd (ok, ok, twee keer) ging. Dat iemand leren kennen, dat spannende van elkaar ontdekken en om elke hoek weer iets bijzonders vinden, dat dat gevolgd wordt door elkaar voor ‘t eerst zoenen.

Ik voel me net zo’n fossiel af en toe – maar eigenlijk weiger ik ook aan dat onzinnige andere spel mee te doen, waarin gevoelens maar een bijrol mogen vervullen. Maar goed ook, want ik zou er denk ik erg slecht tegen kunnen. Kan het niet een beetje terug naar mijn manier?