Vandaag in de trein zat ik naast een verliefd stelletje dat de hele tijd aan elkaar zat. Wegwezen! Opdonderen met dat gefrunnik aan elkaar, weg met dat geknuffel en geklef, oprotten met dat gepiel. Ik wil het niet horen, ik hoef het niet te zien en laat het me alsjeblieft niet merken!
Laat mij gewoon ff lekker sjagrijnig zijn.
{ 2 comments }
Ik zal het maar toegeven: ik ben een held van niks. Rubbish. Crap. Gisteren in de trein naar huis vergeten een kaartje te kopen. Kwam er pas na tien minuten achter, en het klamme zweet brak me meteen uit. Shit, hoe lang nog? Wat is het volgende station? Meteen uitstappen maar. Hoewel het laatste stukje maar twee minuten is, toch uitgestapt – in de wetenschap dat het een half uur later thuis betekent. Maar ik durfde het niet aan, held als ik ben. Met een kaartje en een uitermate ontspannen gevoel – maar wel ijskoud – was ik een half uur later alsnog op weg naar huis.
Als Superman zou ik waarschijnlijk direct neerstorten. En als Batman zou ik m’n mobiel niet eens gestart krijgen. Nee, laat mij maar lekker de lafaard zijn. Veel minder eng.
{ 6 comments }
