Vandaag in de trein zat ik naast een verliefd stelletje dat de hele tijd aan elkaar zat. Wegwezen! Opdonderen met dat gefrunnik aan elkaar, weg met dat geknuffel en geklef, oprotten met dat gepiel. Ik wil het niet horen, ik hoef het niet te zien en laat het me alsjeblieft niet merken!
Laat mij gewoon ff lekker sjagrijnig zijn.
Ik zal het maar toegeven: ik ben een held van niks. Rubbish. Crap. Gisteren in de trein naar huis vergeten een kaartje te kopen. Kwam er pas na tien minuten achter, en het klamme zweet brak me meteen uit. Shit, hoe lang nog? Wat is het volgende station? Meteen uitstappen maar. Hoewel het laatste stukje maar twee minuten is, toch uitgestapt - in de wetenschap dat het een half uur later thuis betekent. Maar ik durfde het niet aan, held als ik ben. Met een kaartje en een uitermate ontspannen gevoel - maar wel ijskoud - was ik een half uur later alsnog op weg naar huis.
Als Superman zou ik waarschijnlijk direct neerstorten. En als Batman zou ik m’n mobiel niet eens gestart krijgen. Nee, laat mij maar lekker de lafaard zijn. Veel minder eng.
De bus komt langzaam tot stilstand. Bij de halte staat een jongeman, net 25 misschien. Netjes gekleed, spijkerbroek met daaronder zwartleren schoenen, een bloes en losjes een jas eroverheen. Kort haar, netjes geschoren en een vaag een lucht van after-shave om zich heen. Onder zijn arm draagt hij een boek.
Trek het bier maar open. Kom maar met die feestjes. Mijn echte leeftijd is 18,7. Tijd om te gaan studeren lijkt me zo.
Vandaag in de supermarkt stond er een vrouw voor me in de rij. Begin dertig, zag er leuk uit, twee kinderen in de kar. Ik schat dat ze zo 2 en 3 waren; een in het zitje voorin, de ander tussen de boodschappen. Samen alles op de band leggen, lekker er nog wat afgooien, beetje lachen, prachtig. En toen gebeurde ‘t.
Mooi moment laatst, in Zuid-Afrika. Ik keek naar Aphiwe, een meisje van 1 1/2 jaar oud dat pas sinds kort op Agape woont. Ik had al gehoord dat ze, voor ze hierheen werd gebracht, drie dagen zonder eten op straat had geleefd met haar twee jaar oudere zus. En ineens realiseerde ik het me weer.
Gek hoe muziek zulke ontzettend sterke emoties kan losmaken. Er zijn liedjes die, als ik ze opzet, me in één klap terugbrengen naar een plek in het verleden. Van heel ver weg - jaren geleden - tot heel dichtbij. Van een intens verdrietig moment tot toen ik eindeloos gelukkig was. Ineens weer in de auto onderweg, met dat liedje dat ik altijd keihard meeschreeuwde. Ineens weer grenzeloos verliefd. Of even terug op de mooiste plekjes ter wereld.
Gemaakt op 22 augustus 2005, 20:13
Een boek lezen is een reis maken.
De eerste kennismaking - een brochure of een boekwinkel. Niets meer dan een idee, een vluchtig verlangen, een beeld. Maar altijd vol energie, ik ben meteen geraakt en wil weg. Weg van hier, op reis. Hier begint het avontuur, afrekenen of boeking bevestigen. Nu al vol verwachting, hoewel het nog wel even duurt voor ik weg mag, mag beginnen.