Zouteloos
Wat een tegenstellingen in de media, vandaag en eigenlijk de hele afgelopen week. Enerzijds het zouteloze geouwehoer rond de nieuwe lijsttrekker van de VVD, anderzijds vandaag een artikel in nrc.next over ‘Afrikaanse migranten’. De tegenstellingen kunnen niet groter - net als het belachelijkheidsgehalte ervan.
Alsof je ineens aan de andere kant van het water zit deze week. Lege oneliners, loze uitspraken en vooral geen inhoud. Dat is wel zo’n beetje het kenmerk van het debat tussen Verdonk en Rutte deze week. En nog lozer is de hoeveelheid aandacht die de media eraan besteedt, af en toe vol zelfspot roepend hoe on-Nederlands en leeg het allemaal is. Precies. Stop er dan ook mee.
Gisteren kwam er weer zo’n prachtig voorbeeld uit. De loonbelastingschijf van 52% moet 48% worden. Het psychologische effect van meer dan de helft van je salaris afstaan is namelijk niet gering. Correct me if I’m wrong, maar als je je in dat tarief bevindt heb je volgens mij meer dan genoeg te makken om dat soort psychologische effecten aan te kunnen - of af te kopen.
Waar slaat het überhaupt op om te kijken naar het percentage belasting dat je moet betalen? Volgens mij is er maar één ding belangrijk en dat is wat je elke maand onder de streep ziet. En daar is elk salaris helemaal op ingericht, ook dat van de mensen die 52% ‘afstaan’. Onder die strepen staat in het algemeen zoveel dat wat er boven de streep gebeurt helemaal niet zo relevant is, anders was dat percentage wel uit één van de andere schijven gekomen.
Maar blijkbaar kunnen we in deze tijd van overvloed en genoeg geld over het ons wel veroorloven om die 4% te missen. Dat geld zal dan wel uit de bezuinigingen van de afgelopen jaren komen denk ik. Het doet me ergens heel erg denken aan wat er in de VS gebeurt en hoe de grote baas daar z’n spel speelt. Loze zinnen, paaien wat er te paaien valt en vooral niet te hard nadenken. Over een jaar of vier maakt het toch niks meer uit.
In dezelfde lijn staan de fantastische plannen over asielbeleid. Wij hebben namelijk nogal problemen in dit land - de mooie zinsnede die altijd terugkomt als het gaat over hoe lastig wij het hebben. Nee, lees dan de nrc.next van vandaag even rustig. Over Afrikaanse immigranten, die voorheen via Marokko naar Europa vluchtten maar dat nu niet meer mogen.
Vanuit Mauretanië (ergens in de westelijke punt van Afrika) proberen ze nu met bootjes over de oceaan naar Spanje te komen. En dat is levensgevaarlijk, getuige de 1.200 mensen die alleen al in december vorig jaar zijn omgekomen. En dat weten die mensen maar al te goed. Waarom ze dan toch gaan, vraagt de verslaggever zich terecht af. Omdat er niks, maar dan ook helemaal niks is waar ze vandaan komen. Geen geld, geen werk, geen eten.
Nou ben ik er niet voor om alles en iedereen maar binnen te halen en het probleem oplossen bij de bron is zonder twijfel de beste manier, maar ik kan het toch niet laten me te verplaatsen in de man, de vrouw of het kind op zo’n bootje. Dat je alles wat je hebt, inclusief familie, achterlaat om zo’n kans te nemen en dan ook nog weet hoe groot de kans is dat je het niet haalt, dat doe je toch niet zomaar? Dat moet toch wel zo erg zijn dat alles wat er gebeurt in het land van je bestemming in het niet valt?
Ik stel me dan zo voor dat je ineens erbij zit op zo’n bootje. En dat je die mensen moet uitleggen dat ze eigenlijk om moeten keren. Wij hebben namelijk last van integratieproblemen. Wat dat zijn? Dat er nogal eens een fiets gejat wordt. Of dat er nogal veel gevochten wordt. En dat de werkeloosheid nogal groot is. En dat al die dingen nogal wat vaker voorkomen onder immigranten dan onder andere groepen. Tja, dat is ook heel erg.
Waar haalt iemand dan toch het lef vandaan om op zo’n bootje, of tegen mensen in zo’n situatie, te zeggen dat ze terug moeten? En dat we best een vliegticket willen betalen, maar dan ook niks meer van ze willen horen? Wie zijn wij om zulke beslissingen te mogen maken? Over dingen die zo ver uit verhouding zijn dat een vergelijking niet eens lukt?
Ik zal het wel niet snappen, zo simpel zal het allemaal wel niet zijn. Maar volgens mij zouden we het eens moeten proberen. Kijken wat er gebeurt.
Mara — April 24th, 2006 at 19:52
Kon ik mijn gedachten maar zo mooi verwoorden. En konden Nederlanders maar eens tevreden zijn met dat wat ze wél hebben… En konden zij zich maar eens wat beter verplaatsen in een ander…
Lieve groet,
Mara.
Miranda — April 24th, 2006 at 19:58
Het is jammer dat veel mensen hier niet met jouw ogen ‘kijken’. Wij verbazen ons ook over de keuzes die gemaakt worden in de media. En over het grotendeels totale onbegrip voor onder andere deze vluchtelingen. Laten we hopen dat meer mensen zich achter de oren krabben waar we ons in dit land ‘druk’ om maken.