Als altijd begint het met de bandjes van mijn backpack, boven m’n hoofd. Het begin van elke reis, en het einde. Als ik in de trein mijn backpack op het bagagerek leg, steken alle losse bandjes over de rand. Zo’n herkenbaar beeld, dat ik direct weet dat ik weer onderweg ben. Dat heerlijke gevoel van weggaan of thuiskomen - het verschilt niet eens zoveel.
En ineens is het uit. Over. Op. Eigenlijk weet ik niet zo goed wat ik erover moet schrijven. Maar ik wil het wél graag kwijt. Het is weer eens onrustig in m’n hoofd - alles moet altijd en continu veranderen. En een echte reden kan ik er eigenlijk niet eens voor geven, behalve ‘het gevoel is weg’. Alleen maar dat ik denk dat het beter is zo - eerlijker in ieder geval. Maar ook, dat ik er verdrietig van word. Omdat ik zo veel mooie herinneringen heb.
Life is what happens when you’re busy making other plans, las ik laatst ergens. Ik leef nogal, de laatste tijd.
Wat een tegenstellingen in de media, vandaag en eigenlijk de hele afgelopen week. Enerzijds het zouteloze geouwehoer rond de nieuwe lijsttrekker van de VVD, anderzijds vandaag een artikel in nrc.next over ‘Afrikaanse migranten’. De tegenstellingen kunnen niet groter - net als het belachelijkheidsgehalte ervan.
Ik zit de laatste tijd nogal veel in de trein. Een beetje noodgedwongen, want ik heb geen auto meer. Maar hoewel het image van de NS slechter is dan dat van de eerste de beste wasmiddelenreclame, is het eigenlijk best wel ok.
Laatst vroeg iemand me wat m’n grootste angst is, en het antwoord had ik eigenlijk direct voorhanden; ik had er namelijk al vaak over nagedacht, en er is één ding waar ik écht bang voor ben. Stel je toch eens voor dat je 70 bent, of 80, of hoe oud je dan ook moge worden, dat je terugkijkt en dan denkt: “Had ik maar…”, “Ik wou dat ik…”, “Ik had nooit…” - kortom, dat je spijt hebt van wat je met je leven hebt gedaan.
Ik wist het al lang, maar vandaag drong het pas écht tot me door: naar de winkel gaan omdat je iets nodig hebt en dat graag zou willen kopen is uit. Dat is de verbazende conclusie van een middagje ‘winkelen’. Het kwam allemaal omdat ik nieuwe woonruimte heb, in Nijmegen. Ineens kwam ik erachter dat ik toch wel heel erg had gepland om lang weg te blijven: ik heb bijna niks meer.