Als altijd begint het met de bandjes van mijn backpack, boven m’n hoofd. Het begin van elke reis, en het einde. Als ik in de trein mijn backpack op het bagagerek leg, steken alle losse bandjes over de rand. Zo’n herkenbaar beeld, dat ik direct weet dat ik weer onderweg ben. Dat heerlijke gevoel van weggaan of thuiskomen – het verschilt niet eens zoveel.
{ 1 comment }
En ineens is het uit. Over. Op. Eigenlijk weet ik niet zo goed wat ik erover moet schrijven. Maar ik wil het wél graag kwijt. Het is weer eens onrustig in m’n hoofd – alles moet altijd en continu veranderen. En een echte reden kan ik er eigenlijk niet eens voor geven, behalve ‘het gevoel is weg’. Alleen maar dat ik denk dat het beter is zo – eerlijker in ieder geval. Maar ook, dat ik er verdrietig van word. Omdat ik zo veel mooie herinneringen heb.
Life is what happens when you’re busy making other plans, las ik laatst ergens. Ik leef nogal, de laatste tijd.
{ Comments on this entry are closed }
