Een goede week na m’n besluit, alle lieve en zouteloos kritische reacties (voor beiden hartelijk dank) heb ik nog een korte ‘gedwongen’ vakantie hier. Ik sta nog steeds vierkant achter m’n beslissing, maar het is heerlijk om toch nog even rustig bij te kunnen komen. Vorige week waren m’n ouders (en tantes!) er en hebben we de stad nog maar eens verkend. Afgelopen woensdag toen zij weg gingen kwam Yvette aan – en omdat nog een keer hetzelfde rondje door de stad wat veel van het goede was, was het afgelopen zondag tijd voor… een road trip!

‘s Ochtends om 8 uur de huurauto opgehaald: voor $ 10,- meer kunt u die gloednieuwe auto daar meenemen, meneer. Prrrrima. Een Pontiac G6, uiteraard een automaat, uiteraard een dikke motor en uiteraard zo luxe dat je het gevoel hebt thuis op de bank te zitten. De stad uit viel erg mee op zondagochtend, en binnen een kwartier waren we weg van de hoge gebouwen en de drukte.

Na een korte stop, in de regen, bij het kerkhof van Sleepy Hollow zijn we doorgereden naar Woodstock Рhippies! Overal felle kleuren, mensen in jute zakken en peeeeaaace. Op het kruispunt midden in het dorp stonden een man of vijf te protesteren tegen een mogelijke oorlog tegen Iran, en nog ̩̩n iemand die graag wilde vertellen dat ie tegen abortus was. Heel apart.
Het stadje is vrij klein, en bijna alle winkels die er zijn verkopen spullen over Boeddhisme en andere oosterse culturen, relax-muziek, mind & spirit spulletjes, en noem het allemaal maar op. Leuk om even doorheen te kijken, maar nee, bedankt. Omdat het weer nog steeds vrij beroerd was en wandelen dus niet echt een optie was (de wandelschoenen waren ook al terug naar Nederland, met m’n ouders mee) zijn we doorgereden.

Na een nacht in Ithaca zijn we doorgetufd naar ons einddoel: Niagara Falls. Onderweg alle kleinste wegen en paadjes genomen, nergens verdwaald maar wel overal ontzettend mooi uitzicht. Echter, toen we na een uurtje of vier eindelijk het water hoorden klotsen, was het zo mistig dat je alleen maar kon gokken dat je bij een waterval stond – er was niks van te zien. Een beetje balen dus, maar vol optimisme bedachten we dat het zo schijnt te zijn dat de Canadese kant een veel beter uitzicht op de watervallen biedt; en toen begon de ellende pas echt.

Voor ik verder ga, het is zo’n verhaal waarvan je, als je het hoort, zegt: ‘ja, maar wie doet dat dan ook?’. Nou, hallo. Altijd gedacht dat VS – Canada iets was als Nederland – Duitsland, en dat Schengen hier ook vast wel iets zou betekenen. En als het niet lukte, och, ‘dan lopen we toch terug?’. Dus, de brug over naar Canada, vol goede moed nog een foto genomen van het bordje waar we de grens overstapten, kwamen we aan bij de douane; daar was de beambte heel vriendelijk toen ze ons uitlegde dat het zonder paspoort toch helaas niet mogelijk was. Of we even naar de overkant wilde lopen naar Immigration, daar zouden ze het wel regelen.

Ook daar weer een hele vriendelijke meneer, die ons vertelde dat ie een stuk papier ging maken waar op stond dat we officieel nooit in Canada waren geweest. Daarmee zouden we weer terug kunnen naar de VS en was er niks aan de hand. Nog steeds de waterval niet gezien, maar helaas. Maar toen we aan de andere kant kwamen was het allemaal niet zo makkelijk als we dachten. Vriendelijkheid was daar ver te zoeken, en de grote meneer achter de balie wilde van ons weten waarom we in godsnaam probeerden zonder paspoort de VS binnen te komen. ‘Ehhhh’.

Nadat ie ons ruim een kwartier doodnerveus had laten wachten, ons rijbewijs had afgenomen en het stuk papier had bestudeerd, was het ineens ok en mochten we doorlopen. Het zien van de waterval stond ineens een heel eind lager op het prioriteitenlijstje…

‘s Avonds zijn we teruggegaan en toen was de mist helemaal weg; na ongeveer een half uurtje gingen om zeven uur zelfs de lampen en, en dat levert echt een super schouwspel op.