Besluit
Vandaag heb ik een besluit genomen. Het zat er al even aan te komen, maar na lang wikken en wegen heb ik uiteindelijk toch de knoop doorgehakt. En met dit besluit kan ik jullie meteen vertellen over m’n werk, iets dat ik nogal heb uitgesteld de afgelopen weken.
Om maar met de deur in huis te vallen, vanochtend heb ik mijn werkgever hier laten weten dat ik, per wanneer het kan, m’n baan op wil zeggen.
Sinds ik hier ben begonnen te werken eind januari liepen de dingen al niet helemaal lekker. Toegegeven, elke baan is wennen en het is vaak niet meteen leuk, maar een aantal zaken ging absoluut niet zoals het zou moeten zijn. De samenwerking met de mensen hier (de twee oprichters van Love, Hallie - de ouders van Hallie) liep simpel gezegd niet. Het zijn chaoten in de meest letterlijke zin van het woord: er is geen structuur en ze weten nu niet wat er over vijf minuten gaat gebeuren, letterlijk. Het was, zo ontdekte ik al vrij snel, mijn taak om die structuur te verzorgen en de chaos de goede richting in te duwen. Dit ging gepaard met de nodige wrijving, niet in het minst omdat ik me te goed voel om iemand z’n rotzooi achter z’n kont op te ruimen. Dat is een tijdje niet erg, of af en toe, maar als het je full-time baan is duren de dagen erg lang.
Na een aantal weken van tickets boeken, hotels regelen, dingetje hier printen en dingetje daar printen, pagina’s tekst overtypen, de financiële administratie doen, krantenartikels uitknippen en kopiëren, en nog wat van die boeiende dingen, ben ik maar eens met ze gaan praten. Mijn frustratie en soort van verveling waren absoluut begrijpbaar (ook door het feit dat ik geen collega’s heb en dus niemand om het er mee over te hebben), maar als de Tour eenmaal zou gaan lopen dan zou het werk wel leuker worden.
En daar kwam eigenlijk het volgende probleem aandrijven. Het plan is om opnieuw een tour met de kinderen van Agape (en andere organisaties, 18 kids in totaal) te organiseren. Het moet een vier maanden durend gebeuren worden, door de hele VS, met een media-bereik van 50 miljoen mensen. Totaal moet het geheel $ 3.5 miljoen opleveren, om nog niet gedefinieerde projecten te steunen. En ik vind het een bizar slecht idee.
Om een lang verhaal kort te maken - ik vertel het je graag persoonlijk als het je erg interesseert - is de discussie als volgt: Ik vind dat de kinderen in Zuid-Afrika horen, daar waar ze naar school gaan, vriendjes en vriendinnetjes hebben en, bovenal, opgroeien in hun eigen cultuur. Hoe bizar die cultuur soms ook is, met alle armoede, ziekte, vreemde tradities en ellende, het is wel hun cultuur. Hoe we het ook wenden of keren, ze alle 30 adopteren of van wieg tot graf in de watten leggen is op z’n minst vrij lastig, en al helemaal geen oplossing voor het probleem dat er heerst. De kinderen zullen later in deze cultuur moeten standhouden, werk moeten vinden en voor zichzelf moeten zorgen. Een bezoek aan Amerika is prima, helemaal als het financieel zoveel mogelijk maakt, maar wat mij betreft moet het kort, in een schoolvakantie en met het belang van de kinderen voorop.
De mening hier is echter dat een tour van vier maanden iets fantastisch is, dat de kinderen een ongelofelijk mooie kans hebben in Amerika, en dat de huisvesting, scholing en het eten in Zuid-Afrika zo veel minder is dat het alleen maar beter kan worden. Er zijn wel nuances, maar dit is in grote lijn waar de hele discussie om draait. We hebben hier al diverse (soms verhitte) gesprekken over gevoerd, maar we komen steeds ieder aan een andere kant van de denkbeeldige lijn uit.
Kortom, ik heb het qua werk niet naar m’n zin. Helemaal niet zelfs. Dat wil echter niet zeggen dat ik me in het algemeen hier niet vermaak; integendeel. De stad is zoals verwacht fantastisch, indrukwekkend en overweldigend en ik benut elke kans om al die dingen die er te zien zijn, te zien. Ook het alleen zijn valt me, ondanks dat ik iedereen natuurlijk mis, erg mee; ik vermaak me prima in m’n eentje met m’n boek, m’n ipod en een metrokaartje.
Maar, hoe leuk de stad ook is en hoe fantastisch deze kans ook was en is, ik moet wel 40 uur per week werken en dat is toch echt waarom ik hier ben gekomen. Het gevoel dat hoe verder ik erin verzeild raak hoe moeilijker het is om er weer uit te komen, wordt met de dag sterker - en dat wil ik niet laten gebeuren.
Ik kijk straks terug op een paar geweldige maanden New York, een ontzettend vreemd en fascinerend volk en een uitdaging die ik in ieder geval ben aangegaan. Ik heb er geen seconde spijt van gehad dat ik deze stap heb gezet en zal dat ook zeker niet krijgen; ik heb m’n best gedaan, het is alleen anders gelopen dan ik had verwacht. Maar gelukkig ligt er alweer een hele stapel uitdagingen op me te wachten, niet in de laatste plaats Uthando en het vrijwilligersidee, dus dat komt wel goed.
Ongetwijfeld heb ik met dit verhaal meer vragen gecreëerd dan beantwoord, maar ik kijk er naar uit om iedereen weer te zien en dit alles persoonlijk uit te leggen - tot snel!
Sander S — March 6th, 2006 at 20:53
Sprakeloos…. En over dat weerzien; daar kijk ik ook naar uit!
Anne — March 6th, 2006 at 21:16
Mooi uitgelegd. Mijn schuur staat tot je beschikking ;-)
Tot snel bij een biertje!
Marlies — March 6th, 2006 at 21:36
Wat de kids betreft, ik ben het roerend met je eens, en ik ben blij dat jij die mening met me deelt! Ik spreek je snel.. Liefs, Marlies
Stefanie — March 6th, 2006 at 21:40
Jammer dat het zo gelopen is… Maar idd, deze tijd pakt niemand je meer af. En joepie; je komt weer terug :D.
Bas en Miranda — March 6th, 2006 at 22:10
Michel, dit hadden we niet aan zien komen, maar we staan helemaal achter je. We delen je mening wat de kinderen betreft helemaal. Inderdaad hun cultuur moet in de waarde worden gelaten. En vooral de kinderen moeten in hun waarde gelaten worden. Zo’n tour is too much, denken wij. We hopen dat we nog veel kunnen samenwerken met elkaar en we bewonderen je om wat je hebt gedaan. Nu nog meer, want deze stap nemen is niet makkelijk. En wat ons bezoek aan jou in New York betreft, we treffen elkaar wel weer in Nederland of nog mooier in Zuid-Afrika deze zomer! Petje af, groetjes Bas en Miranda
Sylvia Wijnveld — March 6th, 2006 at 22:14
Goh Michel… dat was even schrikken… en toch weer niet, want ik hoorde als maar niets over het werk..Dat jouw idee over de kinderen en hun belang totaal niet strookt met het amerikaanse is jammer maar, petje af dat je deze keus maakt. Want hoe mooi een kans, als je daar jezelf en jullie idee over het welzijn van de kinderen voor moet verloochenen, is het dat niet waard.
Trouwens, ik hoorde dat TV Gelderland voor Uthando geld aan het ophalen is, klopt dat? Dus wat dat betreft….gaan jullie eigen plannen gewoon erg goed. En geen enkele ervaring is voor niets. Ik heb in ieder geval van je verhalen genoten. Als je terug bent zie ik je misschien ook wel weer, want ik zit nog steeds hier om de boel vlot te trekken voor Stichting Obelisk Ethiopia…
Sterkte en groetjes,
Sylvia
Joost de Valk — March 7th, 2006 at 00:05
Zoals volgens mij wel vaker in dit soort zaken ben ik het roerend met je eens. Zonde dat het zo moet, maar je hebt denk ik zeker de juiste beslissing genomen!
Ingeborg — March 7th, 2006 at 07:55
Hoi Mich,
Wat goed dat je voor jezelf kiest. En voor de kinderen…
Zo duidelijk als wat!!
Het cultuurverschil met Amerikanen is soms ook groter
dan we denken.
Neem het nog even van je laatste dagen…
Groetjes Ingeborg
Jeroen Jordaan — March 7th, 2006 at 08:02
He Michel,
Zit ik elke keer vol spanning je verhalen te lezen en tevens te denken wanneer ik een keer langskom schrijf je dit!?!? Maar zoals ik het zo lees ben ik het helemaal met je eens! Als je het niet naar je zin vanwege bovenstaande zaken dan moet je iets doen.
Nou ik zie je weer in Nederland!
Gr Jeroen (autodata)
Odette — March 7th, 2006 at 09:35
Ha Michel,
sjonge wat een verhaal zeg. Net als alle berichtjesachterlaters hier voor mij ben ik het roerendmet je eens over de kinderen in Z-A en die tour door Amerika. Ik vind het heel dapper dat je de knoop hebt doorgehakt. Hoe reageerden je werkgevers?
En zoals je zelf al aangeeft: deze paar maanden NY neemt niemand je meer af! Geniet ervan zolang je er nog zit en sjah…ook mijn reisje NY zal dus niet doorgaan ;)
Zie je wel een keertje weer in Nederland. Ik ben er waarschijnlijk in ieder geval met de zomerfeesten ;)
Liefs,
Det
helene — March 7th, 2006 at 10:30
Hé Michel! met enorm veel plezier en interesse heb ik de afgelopen tijd je verhalen gelezen en dat is dan ook wat ik heel jammer vind…zal je verhalen vanuit NY missen!
Ik vind je besluit moedig, het getuigt van hoe serieus je je taak neemt en daar dan ook stappen in durft te nemen als de dingen niet gaan zoals je zou willen. Ook je argument om niet verder te gaan met een organisatie die de kinderen voor een te lange periode uit hun eigen omgeving weg willen trekken om ze als een soort mediahype in te zetten, kan ik volkomen begrijpen.. geld is belangrijk maar er zijn grenzen.
Lieve Michel, we hopen je hier bij PS gauw een keer te zien, met Josh gaat het goed in kaapstad, hij komt eind Maart 2 weken naar nederland.
Tot gauw en sterkte de komende tijd want zo’n beslissing gaat je niet “in je kouwe kleren”zitten…
lieve groetjes, hélène
Dominique — March 7th, 2006 at 10:42
He enorme kanjer!!
Ik ben ongelooflijk trots op je!! Jou liefde voor die kinderen is enorm, dat laat je hiermee wel zien. Met Uthando en je vrijwilligersorganisatie kun je hier j e werk voort zetten. Gelukkig ben ik wel in NYC geweest:) dat was geweldig en ook voor jou; je hebt een ervaring die niemand je meer af kan nemen.
Geniet nog even de laatste dagen met pap en mam daar en de volgende week met Yvet. Ik wacht op je bij de gate….. Dikke kus je trotse zus
Gies — March 7th, 2006 at 13:05
Hoi Michel,
ik kan je alleen maar groot gelijk geven. Goed dat je zo’n beslissing maakt - voor jezelf en voor al die kids.
(Sorry voor Amerikanen die dit lezen) maar ik herken wel een beetje de arrogante houding van ‘wat is er nou beter voor een kind om een paar maanden in Ons Geweldige Land van Onbeperkte Mogelijkheden te mogen vertoeven?’. En (sorry voor alle trotse secretaresses) maar ik denk dat jij veel nuttiger kunt bezig zijn dan troep en fouten van anderen opruimen en corrigeren.
Dus … geniet nog ff en zie je gauw! En hopelijk pak je in Nederland straks de draad gewoon weer op en werk je verder aan wat je denkt dat goed is!
Groeten. Gies.
Anouk — March 7th, 2006 at 14:31
Hoi Michel,
Jeetje, ik ben aan de ene kant heel erg verbaasd, maar aan de andere kant ook totaal niet. De Amerikaanse cultuur is en blijft bizar, overdreven, korte-termijn denkend, too much. En ik dacht dat deze mensen niet zo waren, maar blijkbaar dus wel. Michel, ik ben het helemaal met je eens, en ik sta voor de volle 100% achter je mening, gevoel en beslissing om er niet mee verder te gaan. Zoiets is gewoon niet goed voor de kinderen, en dat is waar het om gaat.
Je hebt het geprobeerd, en het is niet geworden wat je had gehoopt. Maar het is niet voor niets geweest en je kan de wijze lessen en de bevestigingen meenemen in alle nieuwe uitdagingen die er hier volop voor jou (en ons) liggen. Geniet nog van je laatste dagen NYC en wie weet tot snel!
groetjes, Anouk
Dick de Goey — March 7th, 2006 at 16:46
He Michel,
Eerlijk is eerlijk, kijk ik nu pas voor het eerst op jou site, is dit niet wat ik verwacht had ! Als je achter je beslissing staat is het goed, en jij bereikt de dingen die je wil doen toch wel ! Hoe, gewoon … op een andere, betere manier. En ik deel absoluut je mening dat je de kinderen niet maanden uit hun eigen omgeving moet halen !Maar absoluut wel jammer dat het zo heeft moeten lopen.
Suc6 ! Dick de Goey
matje — March 8th, 2006 at 13:43
He Michel,
Ik denk (als buitenstaander van de organisatie) dat je een juiste beslissing hebt gemaakt.
Bekijk het van een positieve kant: Vierdaagse feesten, en kun je mooi het WK kijken in Nederland :-)
En nu kan ik je een stuk dichterbij opzoeken ;-)
Groet,
Matthijs
Albertine — March 9th, 2006 at 09:08
Heej Michel,
Wat heftig allemaal! Maar zo te horen heb je het allemaal goed overdacht en heb je geen beslissing genomen waar je spijt van gaat krijgen. Marco Wevers zei een paar weken geleden dat hij moeite had met deze stichting, omdat ze kinderen uit hun natuurlijke omgeving halen, hen even lekker maken in Amerika en dan weer terug sturen. Gaat nergens over. Dus ik zal hem even vertellen dat hij op je site moet kijken; haha!
Succes met nog al die beslissingen die je moet nemen en misschien spreek ik je nog weleens. Ben benieuwd wat je nu gaat doen!
Groeten,
Albertine
Dave — March 9th, 2006 at 17:04
Hoi Michel,
Jammer dat het niet werd wat je ervan gehoopt had.
Point of Order: naar welk NL adres wogen wij met ingang van welke dag een welkomthuisboektje laten bezorgen? Of ga je eerst de USA of Canada onveilig maken?
Wie weet tot spoedig!
MvG,
Dave
Mark Wouters — March 9th, 2006 at 22:53
Je niet van je stuk laten brengen en gewoon on-rocken in .nl achter je idealen aan. Je hebt tijdig gezien dat je te jong bent om op deze wijze gefrustreerd te worden in je drijvende kracht voorwaarts. Een juiste soort van speedtaxatie en -beslissing.
Wouter Kokken — March 11th, 2006 at 18:02
Hee Michel,
Mijn eerste echte reactie na je vetrek, tis een schande maar goed… Ongelooflijk dat je avontuur en uitdaging zo snel om zijn geslagen in frustratie. Erg jammer maar berijpelijk dat je je niet kan vinden in de denkwijze en filosofie van je werkgever. Wel knap dat je op zo’n moment durft te kiezen voor jezelf en je eigen idealen!
Vanzelfsprekend hoor ik je verhalen en ervaringen in het land der onbegrensde mogelijkheden graag een keer van je als je weer in Nederland bent.
Groeten en goede reis terug,
Wouter
(Autodata)
Gerard — March 13th, 2006 at 16:51
Hi Michel,
Ook ik ben zeer verrast. Moeilijke beslissing maar wel dapper.
Alle respect voor jouw besluit.
Ook dit verrijkt je leven,kennis en ervaring.En dat komt zeker weer ten goede aan je stichting en het goede werk daarachter.
Wens je alle goeds de komende tijd en spreek je graag weer op het moment je weer in Nederland bent of je terugkomst(?) aan het voorbereiden bent. Ben benieuwd naar je volgende stap.
Groet,Gerard