Tja, en dan is je huis ineens leeg. Zondagavond trok ik de deur achter me dicht en reed ik voor het laatst als inwoner van Nijmegen het Keizer Karel plein op; een beetje raar, maar eigenlijk vooral heel lekker, het gevoel dat alles dat je nodig hebt in twee koffers zit en dat dat het dan ook is. Ik heb ongelofelijk veel zin om met die twee koffers (en Evalien!) in het vliegtuig te stappen en lekker aan iets nieuws te beginnen.

De vraag die ik de afgelopen weken het vaakst heb moeten beantwoorden is “wat ga je daar eigenlijk doen?” Het antwoord varieerde van dag tot dag en van uur tot uur, en kwam altijd uit tussen “geen flauw idee” en “zoveel mogelijk kinderen helpen”. Maar misschien is één van Hallie’s (het meisje dat de inspiratie vormt voor de organisatie waarvoor ik ga werken en dat in 2004 op 11-jarige leeftijd om het leven kwam) verhalen wel de beste manier om het uit te leggen:

I want to do something special this year, or even 20 years from now. I want to stand out sometime. That may be the reason I’ve decided to become a doctor when I’m grown. Most kids think that’s stupid, even you may thinking that too as you read this. But I want to help. Anything!

I can help clean up my neighborhood, wash away mean words written on walls, so no one has to be reminded of the hate that lingers in this world. I’m getting off point. Anyway, I wan to help the class community, or help raise money for starving people. I want to become more active in peacemaking, and helping people make the right choices. I want to help save endangered species. I want to discover the cure for cancer, and save lives.

I just hope I get the chance.

Ik heb ‘m in ieder geval gekregen, en ik ga ‘m met beide handen aangrijpen.

Voor iedereen van wie ik geen afscheid heb kunnen nemen (of tegen wie ik heel erg kort was, ik heb er een ontzettende hekel aan) – ik ben er met Pasen alweer :)

Ik ben er klaar voor – tot aan de andere kant van de grote plas!