We zijn in Carrefour, of all places. De laatste plek waar we willen zijn. Het is inmiddels donker, en de duisternis in dit deel van de wereld heeft iets sinisters. Hij is er ineens, om te beginnen. Schemering bestaat niet: de nacht valt, zonder inleiding, als een doek over het toneel. Lees verder »
Terwijl het buiten definitief lente wordt, bereikt de storm in mijn hoofd volle kracht. Binnenkort gaat het van start. Twee jaar van voorbereiding, een punt aan de horizon dat lang eindeloos ver weg leek, maar dat nu een definitieve vorm heeft aangenomen. In de korte periode tot twee mei lijkt de tijd zich te versnellen. Als een aanstormende trein komt de datum dichterbij, onhoudbaar en definitief. Lees verder »
“Dit is toch de hel op aarde?”, zegt O., die naast me loopt. Ik mompel wat onverstaanbaars en houd mijn blik strak op de grond gericht. Verdriet en woede voeren hun strijd in mijn hoofd, terwijl ikzelf hard mijn best doe m’n gezicht in de plooi te houden. De hel ja, dat kun je wel zeggen. Lees verder »
Albert Heijn, 19:00. De meneer voor me legt langzaam de inhoud van zijn mandje op de band: een magnetron-maaltijd boerenkool en een pak melk. Behoedzaam schuifelt hij naar de kassa, alsof het tempo van de dingen hem niet meer deert. Iets aan hem raakt me. Lees verder »
Een kleine tegenvaller deze week. Ons trouwe Bobje - huis en haard voor een aanzienlijk deel van 2010 - bleek wat onder de leden te hebben. Een doorgezakte carrosserie om precies te zijn: op alle vier de punten onder z’n gewicht bezweken, het arme schaap. Geschatte herstelkosten: €2.500,-. Gloep. Lees verder »
Een hernieuwd leven voor mijn blog. Na alle drukte met reizen, verhuizen, opruimen, schilderen, weer opruimen, een muur eruit breken en toen maar weer opruimen is het tijd om mijn digitale ik weer eens wakker te maken. Want er is namelijk nogal wat te vertellen. Lees verder »
Weer thuis, na twee intensieve weken en 24 uur reizen. Mijn vorige bericht klonk wellicht wat negatief, maar het was niet meer dan een moment(en)opname. Momenten die er regelmatig zijn, maar die minstens evenzovaak in balans worden gehouden door mooie momenten. Het ontbrak er deze reis niet aan. Lees verder »
Vanaf de hoofdweg zijn we al drie kwartier over hobbelige, stoffige zandwegen het binnenland in aan het rijden. Langs talloze huizen, omringd door bananenbomen. Overal kinderen die spelen in het zand, vrouwen die wassen en koken, mannen die het land bewerken. Opeens verbreedt de weg zich en bevinden we ons in een trading centre, een mini-stadje in de middle of nowhere. Lees verder »
Morgen is het weer zover, een trip van twee weken naar Uganda voor Be More, wederom met Martijn uit onze Raad van Toezicht. Het eerste sinds februari, toen daar de pilot eindigde die leidde tot onze samenwerking met verschillende geweldige organisaties in en rondom Masaka. De afgelopen dagen vroegen veel mensen me, “wat ga je daar nou eigenlijk doen?”. Daarom bij deze een overzichtje van twee weken projectbezoek, ongetwijfeld the best part of the job. Lees verder »
Eerste indruk als we uit het vliegtuig stappen is een oven die al geruime tijd heeft staan voorverwarmen. De hitte beneemt ons de adem, en met een bezweet hoofd komen we aan in de terminal. Nog geen uur later staan de tassen in het hostel, en wagen we ons in het bizarre schouwspel van Djem El-Fna.